Wilfried WESEMAEL

Geboortedatum: 31 januari 1950
Geboorteland: België

De carrière van Jan Raas brak definitief open toen hij in 1977 Milaan-San Remo won. Het was zijn eerste zege in een klassieker en er zouden er in zijn wielerloopbaan nog dertien volgen. Hij zou de Primavera toen absoluut niet gewonnen hebben als Wilfried Wesemael niet zijn ploeggenoot was geweest.
Dat zat zo. Raas was erop gebrand te winnen, voelde zich sterk en had halverwege de koers in de beklimming van de Turchino alles onder controle. Maar toen kreeg hij een lekke band. De trouwe Wesemael sprong direct van de fiets. De latere patatbakker uit Aalst stond echter aan de rechterkant van de weg en Raas aan de linkerkant op het moment dat het grote pak passeerde.
Wesemael dacht geen moment na, trok het wiel uit zijn fiets en gooide het als een reuzenfrisbee over de hoofden van de renners naar zijn kopman. Het moet voor Raas een godsgeschenk zijn geweest dat letterlijk uit de hemel kwam zeilen.
Hij stak het wiel razendsnel in zijn fiets en nog voor het peloton geheel en al voorbij was, kon hij alweer aansluiten en zijn plaats voor in de groep hernemen. Raas maakte het karwei keurig af, maar was stomverbaasd toen hij Wesemael kort daarna de sprint van het peloton zag winnen.
Ik heb Wilfried Wesemael twee keer geïnterviewd. De eerste keer voor Wielerrevue. Het was een hele reis naar zijn frituur op de Hopmarkt in Aalst en toen ik aankwam, was-ie er niet. ‘Hij schrijft alles in zijn agenda, maar hij kijkt er nooit in’, zei zijn vrouw.
Ze ging aan het bellen en na een klein uurtje kwam hij boven water. Een grappig kaal mannetje met een ludiek brilletje. Het interview ging over zijn overwinning in de Ronde van Zwitserland 1979 en dat was toen precies twintig jaar geleden.
De mooiste van de weinige overwinningen die hij in zijn loopbaan heeft behaald. Hij was een knecht, een meesterknecht en wel van Jan Raas. Raas heeft ontiegelijk veel gewonnen, maar in zijn eerste jaren als vedette heeft hij veel te danken gehad aan die kleine Belg.
En die stond in 1979 ineens aan de leiding in de Ronde van Zwitserland. Per ongeluk bijna, omdat hij ter verdediging van de kansen van Raas, Knetemann en Lubberding met ontsnappingen was meegemuisd, die echter beslissend bleken te zijn.
Ook Knetemann was een dag voor het einde nog kansrijk voor de eindzege en Peter Post kwam Wesemael vertellen dat de naam Knetemann veel meer publiciteit zou opleveren dan de zijne. De tranen prikten achter zijn ogen, maar de kleine man gaf toe en zei het te begrijpen.
Toen greep Raas in en hij sloeg met de vuist op tafel. Post bond in, want Raas was de enige in wie hij zijn gelijke erkende. De volgende dag reden Raas, Knetemann en Lubberding als knechten van Wilfried Wesemael ieder gaatje dicht.
Elke aanval op de positie was zinloos. ‘Bij Raleigh kan iedereen winnen’, stond er een week later in Wielerrevue. Jaren later vertelde De Kneet me hoe blij de ploeg was toen Wesemael huilend van geluk in de leiderstrui op het erepodium stond.
Wielrenners, het zijn soms net mensen en Wilfried Wesemael is dat ook, een aimabel mens zelfs, die vandaag zijn 68ste verjaardag viert.

31-01-2018