Walter GODEFROOT

Geboortedatum: 2 juli 1943
Geboorteland: België

Walter Godefroot, die vandaag zijn 73ste verjaardag viert, was als wielrenner een generatiegenoot van Eddy Merckx. In tegenstelling tot Freddy Maertens en Roger De Vlaeminck erkende de Kannibaal Godefroot wel als een coureur die in zijn schaduw mocht staan.
Dat heeft ongetwijfeld invloed gehad op de erelijst van de in Gent geboren Vlaming. Merckx maakte er immers vaak zijn doel van om renners die hem niet welgezind waren te doen verliezen.
Godefroot was sterk, vasthoudend en zijn bijnaam – de Vlaamse Bulldog – is daarom juist gekozen. Met een bronzen medaille op zak, behaald bij de Olympische Spelen van 1964 in Tokyo, stapte Godefroot in 1965 de profwereld binnen.
Hij zou er pas veertien jaar later weer uitstappen. Met een imposante palmares, want hij won twee maal de Ronde van Vlaanderen, ook twee maal de monsterklassieker Bordeaux-Parijs en verder Parijs-Roubaix en Luik-Bastenaken-Luik. En tal van ereplaatsen in bijna alle klassiekers.
Ook een dubbele zege in het Kampioenschap van Zürich, alsmede Gent-Wevelgem en Dwars door Vlaanderen staan op zijn erelijst. En wat te denken van zijn zege in de Vierdaagse van Duinkerke, zijn twee nationale titels en de vele etappezeges.
Zoals in de drie grote ronden. Acht ritten in de Tour, twee in de Vuelta en één in de Giro. Hij was uitermate veelzijdig en dat blijkt onder meer uit het winnen van het puntenklassement in de Tour de France van 1970.
Godefroot was een renner met veel inhoud, kon redelijk bergop, als het niet al te hoog was en had ook nog een vlijmscherpe sprint in huis. Daarmee heeft hij veel gewonnen, hoewel er ook zeges op zijn naam staan na een solo.
Na zijn afscheid mocht hij gelijk in de ploegleiderswagen plaatsnemen bij IJsboerke. Toen deze Belgische formatie ophield te bestaan, werkte hij achtereenvolgens bij Capri Sonne, Lotto en Weinmann.
In 1992 werd hij teammanager bij Deutsche Telekom, de ploeg die later T-Mobile zou gaan heten. Hij kreeg het daar in 2007 heel moeilijk, toen bleek dat een aantal van zijn renners aan de epo hadden gezeten.
Hij ontkende en bleef ontkennen daar iets mee te maken te hebben gehad, maar niemand geloofde hem. Hij kon er ook niet mee voorkomen dat zijn naam voorgoed bezoedeld is. Er restte hem slechts een bestaan in de anonimiteit met een kruisje achter zijn naam.
Of hij als een verbitterd man op zijn lange carrière terugkijkt, weet ik niet. Ik hoop het niet, voor hem, want hij was een van de beste coureurs van zijn generatie. Met de adellijke goedkeuring van De Baron.

02-07-2016