Tom CORDES

Geboortedatum: 30 mei 1966
Geboorteland: Nederland

Aan het eind van de jaren zeventig was ik lid van de toerfietsvereniging De Merel in Vinkeveen. In die jaren heb ik heel wat tochten gemaakt met leuke mensen om je heen, waarvan je meestal alleen maar een voornaam wist.
Of iemand arts was of vuilnisman was helemaal niet belangrijk. Het met elkaar iets presteren daar ging het om en je voelde je dolgelukkig als je na zo’n tocht van honderdtwintig kilometer of zo voldaan in het clubhuis in een lekker koud pilsje hapte.
Verdere ambities hadden de meesten niet. Er was ook een jongetje bij van een jaar of twaalf en die had wel ambities. Die wilde een grote wielrenner worden. Hij hield intens van de fiets.
Als er iemand lek reed dan kwam hij helpen repareren en dan kon je aan zijn wiel in de groep terugkeren. Een leuk joch met krullend haar en de zoon van een marktkoopman uit mijn toenmalige woonplaats Wilnis, die met oude spulletjes (bric-a-brac) op het Waterlooplein in Amsterdam stond.
Nadat Tom Cordes als junior wereldkampioen in de wegwedstrijd was geworden, werd hij als amateur samen met John Talen, Rob Harmeling en Gerrit de Vries wereldkampioen ploegentijdrit.
De tweevoudige wereldkampioen was daarna een aantal jaren een goede prof, die in 1990 de Trofeo Baracchi won samen met de Duitser Rolf Gölz.
Daarna ging zijn profloopbaan als een nachtkaars uit. Tot hij er een punt achter zette en weer lekker bij de amateurs ging rijden, want fietsen is een eerste levensbehoefte voor deze aardige gozer.
Toen ik hem enkele jaren geleden eens vroeg waarom het bij de profs, ondanks zijn onmiskenbare klasse, niks was geworden, keek hij me lang aan en zei: “Wat dacht je zelf?”
Het is onbegrijpelijk dat er lieden zijn die zich wielermensen noemen, die dopinggebruik nog steeds goed praten. Tom kon er fel anti geen begrip voor opbrengen, het gebruik van anderen had zijn veelbelovende profcarrière in de kiem gesmoord. Hij volgde een opleiding voor sportmasseur en werkt nu al jaren als zodanig bij de ploeg van Marianne Vos.
Mijn vroegere dorpsgenoot wordt vandaag 51 jaar en ik weet zeker dat als hij niet moet werken hij na de koffie met gebak weer een lekker stukkie gaat fietsen. Zijn lust en zijn leven. Tom als je dit leest van harte gefeliciteerd.

30-05-2017