Theo BOS

Geboortedatum: 22 augustus 1983
Geboorteland: Nederland

Theo Bos, die vandaag zijn 35ste verjaardag viert, fietst nog steeds, hoewel we bij de onlangs afgelopen Europese kampioenschappen wielrennen niets over hem vernomen hebben. Een heel verschil met zo’n tien tot vijftien jaar geleden toen hij als veelgelauwerd baanrenner top of the bill was.
Als hij de baan trouw was gebleven had hij misschien wel tien wereldtitels gewonnen en wellicht ook nog wat Olympisch eremetaal gedolven. Maar Theo was te veel sportman om alleen op die grote toernooien te teren, hij wilde altijd schitteren.
Bij Nederlandse -, Europese -, Wereld- en Olympische kampioenschappen won hij respectievelijk zeventien, vier, vijf en één keer goud en nog een hele vracht medailles van ander eremetaal. Zijn prijzenkast puilde uit, maar er knaagde iets.
Zijn snelheid was ongeëvenaard, al had hij de pech in de Brit Chris Hoy een tegenstander te treffen die op de grote toernooien soms nog wat koelbloediger was. Buiten de grote toernooien om trad hij met enkele sprintcollega’s op als bijnummer in zesdaagsen.
Theo wilde meer daar was hij sportman voor. Als dat niet als baanrenner kon, dan maar op de weg. Hij droomde dat hij met zijn snelheid grote sprinters van de weg als Cavendish en Petacchi zou kunnen verslaan. Hij wilde net als zij ook triomferen in Touretappes en ritten in andere meerdaagse wedstrijden.
Zo werd Theo wegrenner bij Rabobank, de ploeg waar hij als jong broekie werd weggestuurd, omdat ze daar toen meer heil zagen in klimmers en tijdrijders. Sprinters werden in die tijd toch een beetje als tweede garnituur gezien, geen echte renners.
Uit armoede ging Theo toen naar de baan en hij won er alles wat hij wilde winnen, Maar een tweede carrière op de weg bleef door zijn hoofd spoken en in 2008 nam hij een kloek besluit en werd wegrenner. Het werd geen succes hoewel hij best wel mooie koersen heeft gewonnen. Maar zijn palmares blijft ver achter bij de grote wegsprinters als Cavendish cum suis.
Zijn erelijst als wegrenner staat in geen verhouding tot de verwachtingen die er leefden toen hij de stap naar de weg waagde. Voor hemzelf was het misschien ook wel teleurstellend, want hij kwam erachter dat spurten op de weg met al dat gekwak, getrek en geduw een heel ander vak is.
Cavendish was zijn voorbeeld, want die kwam ook van de baan, maar de kleine Brit maakte die stap veel eerder in zijn carrière. En Cav heeft iets wat niemand heeft, in volle spurt ziet hij absoluut geen gevaar en gaat hij niets en niemand ontziend door roeien en ruiten.
“Hij was op de baan gewend aan een doortrappertje en voor hem zit hij daar nog altijd op. Hij remt nooit en gaat recht op zijn doel af, desnoods dwars door iedereen heen”, zei Patrick Lefevere eens toen Cavendish nog bij Quick-Step zat.
Voor dat soort kamikaze-acties is Theo Bos veel te beschaafd en ik denk dat sinds hij in 2015 weer op de baan terugkeerde hij een stuk gelukkiger is. Hij maakt samen met Roy van den Berg en Matthijs Büchli deel uit van de baanploeg van de BEAT Cycling Club.
Ik wens hem van harte nog wat successen toe, ook al is er op wat ooit zijn terrein was een nieuwe generatie opgestaan, waar hij niet meer tegenop kan. Maar Theo gaat nog wel even door, denk ik, want hij is een geweldige sportman.

22-08-2018