Thea van RIJNSOEVER

Geboortedatum: 27 november 1956
Geboorteland: Nederland

Als je over de A2 van Utrecht naar Amsterdam rijdt passeer je ter hoogte van Breukelen het Shell-station Ruwiel. Nooit geweten waar die naam op slaat en het me ook nooit afgevraagd.
Tot mijn schoonzoon – een echte Breukelaar – me eens vertelde dat Ruwiel een wijkje van die plaats is en vroeger een klein dorpje dat ooit is geannexeerd.
De bekendste Ruwielenaar is een Ruwielstenaar en ze heet Thea van Rijnsoever. Ze is daar vandaag precies zestig jaar geleden geboren.
Thea was in de jaren tachtig een van de beste wielrensters van ons land en dat toonde ze onder meer door het twee maal winnen van het nationaal kampioenschap.
In 1983 deed ze dat op waarlijk indrukwekkende wijze. Twee lange ronden voor het einde begon ze in een tropische hitte aan een solo en ze verslapte geen moment.
Dolgelukkig ging ze over de finish, waar anderhalve minuut later Mieke Havik de pelotonsprint won. Twee jaar later had Thea weer een solo nodig om kampioen te worden.
Ze demarreerde in de zevende ronde en alleen Roelien Hoogeveen kon haar volgen. Samen realiseerden ze een aardige voorsprong op een peloton dat zich nog lang niet gewonnen had gegeven.
Toen Hoogeveen in de voorlaatste ronde steeds korter overnam, was voor Thea het moment aangebroken om de wedstrijd te beslissen. Hoewel klimmen bepaald niet haar sterkste punt was, demarreerde ze aan de voet van de Slingerberg en ze stampte op de macht naar boven.
In de afdaling gaf ze alles en het gat was geslagen. Het peloton, onder aanvoering van sterke meiden als Petra en Monique de Bruin (geen familie), Heleen Hage, Mieke Havik en Hennie Top, gaf alles maar Thea dieselde door.
Ze had geen patent op een fraaie stijl, maar ze ging wel ontiegelijk hard. Bij de laatste beklimming van de Slingerberg moest ze nog één keer heel hard op haar tanden bijten en met de ogen dicht zigzagde ze omhoog.
Daardoor zag ze niet dat ze nogal uit koers raakte, maar merkte dat direct toen ze op een dranghek botste en viel. Ploegleider Piet Hoekstra was gelukkig in de buurt en Thea zat snel weer op de fiets.
Ze kwam met de schrik vrij en hoewel ze bijna een halve minuut van haar voorsprong moest prijsgeven, had ze op de streep nog 19 seconden over op Heleen Hage en de rest van het peloton.
Thea had qua talent nog veel meer kunnen bereiken, ware het niet dat ze niet altijd even slim koerste. Haar temperament, om er altijd maar weer in te willen vliegen, zat haar in de weg.
Desondanks mag ze terugkijken op een mooie carrière waarin ze onder andere ons land mocht vertegenwoordigen op de Olympische Spelen van 1984 in Los Angeles.
Na haar wielertijd werd ze zweminstructrice en later gymjuf op enkele scholen in haar woonplaats. Ze combineerde dat enkele jaren met een parttime functie als talentcoach van de KNWU op Papendal.
Met bloedend hart heeft ze daar enkele jaren geleden afscheid van moeten nemen, omdat het niet langer te combineren was.

27-11-2016