Stan OCKERS

Geboortedatum: 3 februari 1920
Geboorteland: België
Overleden op: † 01.10.1956

Vandaag zestig jaar geleden was België in rouw. Een van de beste Belgische wielrenners was op de baan van het Antwerpse Sportpaleis dodelijk verongelukt.
Bij zijn uitvaart op oktober 1956 langs het langs de kant van de route die de begrafenisstoet aflegde zwart van de mensen. Om de laatste eer te bewijzen aan Stanneke Ockers, de grote kleine man en de lieveling van alle Sinjoren.
Hij werd geboren op 3 februari 1920. Op diezelfde datum 29 jaar later werd in ons land Hennie Kuiper geboren. Er is een overeenkomst tussen beide heren, reden waarom ik het hier vermeld. Ze zijn allebei twee keer tweede geworden in de Tour de France.
Een andere overeenkomst is dat ze allebei in eigen land heel populair waren. Maar er is ook een groot verschil. Kuiper was een aanvaller, terwijl Ockers bekend stond als een rekenmeester.
Geen trap teveel en optimaal profiteren van de arbeid van anderen. Stanneke uit Borgerhout was in de jaren na de tweede wereldoorlog, samen met Rik Van Steenbergen en Briek Schotte, het gezicht van het Belgische wielrennen, dat in die tijd wereldtop was.
Frankrijk, Italië en België waren de wielergrootmachten en Nederland, Zwitserland en ook Spanje bleven daar ver bij achter. Ockers was een groot renner omdat hij een talent met fysieke tekortkomingen was, die dat met veel tactisch inzicht compenseerde.
Hij was een goede ronderenner omdat hij het vermogen had in een lange ronde op hetzelfde niveau te blijven, terwijl alle anderen minder werden. Hij won weinig, maar hij zat er altijd bij door slim te koersen.
Hij wist altijd welke ontsnapping de juiste was en daar heeft hij zich zelden in vergist. Verder was hij allround, hij kon klimmen, dalen en tijdrijden als de beste en ook nog een sprintje winnen. Maar zijn grote kracht was zijn koers afstemmen op anderen.
Hij startte acht keer in de Tour de France, reed ze allemaal uit en eindigde zeven keer bij de eerste tien. Alleen in zijn debuutjaar (1948) werd hij elfde. Hij reed ook twee ker de Ronde van Italië en eindigde beide keren als zesde.
Er staan drie klassiekers op zijn naam. Twee maal won hij de Waalse Pijl en één maal Luik-Bastenaken-Luik. De Ardennenklassiekers hadden zijn voorkeur, maar hij werd ook een keer tweede in zowel de Ronde van Vlaanderen als ik Parijs-Roubaix.
Hij was ook wereldkampioen. Dat was in 1955 in Italië op een slopend circuit nabij Frascati. Hij bleef daar de Luxemburger Jempy Schmitz en zijn landgenoot Germain Derijcke voor. Verder won hij enkele semi-klassiekers en en de Ronde van België en er staan ook vier zesdaagsen op zijn naam.
Hij had een café in Borgerhout en liet zich daar regelmatig zien. Hij verzorgde ook zijn PR uitstekend en werkte geconcentreerd aan zijn populariteit, omdat hij het effect van zijn daden goed kende.
Zijn tragische dood door een val op de piste van het Antwerpse Sportpaleis droeg enorm bij aan de legendevorming rond zijn persoon.
Zoals gezegd was zijn uitvaart er een van een vorst. Zo imposant is geen enkele wielergrote ten grave gedragen. De kleine Sinjoor was niet meer en de hele wielerwereld was in rouw.

01-10-2016