Seamus ELLIOTT

Geboortedatum: 4 juni 1934
Geboorteland: Ierland
Overleden op: † 04.05.1971

Ierland is geen echt wielerland, althans niet in de breedte. Het zijn altijd maar enkelingen die opvallen. Nicholas Roche en Danny Martin zijn goede renners maar kunnen niet in de schaduw staan van twee illustere landgenoten die in de jaren tachtig tot de top van in het internationale peloton behoorden.
Stephen Roche (de vader van Nicholas) en Sean Kelly waren geweldenaren. Ze fietsten allebei een prachtige erelijst bijeen. Daardoor wordt wel eens vergeten dat er vóór hen nog een Ier was die heel goed kon fietsen.
Seamus (Shay) Elliott, de jarige van vandaag, was in de late jaren vijftig en in de jaren zestig ook een heel goede renner, die ik op één lijn plaats met zijn tijdgenoten Rudi Altig en Ab Geldermans. Alle drie hadden ze de pech uit het verkeerde land te komen in een tijd toen het internationale wielrennen werd gedomineerd door de Fransen, Italianen en Belgen.
Altig heeft het nog het verst geschopt, maar der Rudi had dan ook een geweldig karakter en een enorme winnaarsmentaliteit. Die was dan ook niet te stoppen. Dat was bij de veel te bescheiden Appie uit Beverwijk en Shay Elliott uit Rathfarnham, een voorstad van Dublin, wel iets minder, hoewel veel bekende renners van nu direct met hun erelijst zouden willen ruilen..
Alle drie waren ze onvoorwaardelijke gehoorzaamheid verplicht aan Jacques Anquetil, die wel begreep dat je zulke klasbakken niet alleen maar kunt afraggen, maar ze ook af en toe een mooi succes moet gunnen.
Shay begreep al jong dat hij niet in eigen land moest blijven als hij als wielrenner iets wilde bereiken. Op aanraden van de beroemde vooroorlogse wielerheld Francis Pélissier ging hij als amateur in Frankrijk wonen.
Hij werd lid van een Franse wielervereniging en in 1958 won hij de rit over de Galibier in de Route de France, de voorganger van de Tour de l’Avenir. Zijn naam werd opgemerkt en hij kreeg een contract bij de ploeg van Anquetil.
In die ploeg was hij een gewaardeerde knecht, die op gezette tijden zijn eigen gang mocht gaan. Zo won hij etappes in de Tour, de Giro, de Vuelta en in diverse kleinere rittenkoersen. Zijn grootste overwinning was de Omloop Het Volk in 1959.
Verder werd hij achter ploeggenoot Jean Stablinski tweede in het WK van 1962 (foto 2) en droeg hij een jaar later vier dagen de gele trui in de Ronde van Frankrijk. Ook in de Vuelta droeg hij de leiderstrui, maar het werd uiteindelijk een derde plaats.
Hij stopte in 1966 en remigreerde met zijn Franse vrouw Marquerite, de zus van Jean Stablinski, naar zijn geboorteland, waar hij in Dublin een metaalbewerkingsbedrijf begon. In de jaren die volgden zat het hem niet mee.
Zijn huwelijk liep op de klippen, zijn zoon verongelukte door een verkeersongeluk en zijn zaak failleerde. Om zijn zinnen te verzetten maakte hij op 36-jarige leeftijd een comeback. Als renner had hij echter niet meer de power van vroeger, maar als begeleider van jeugdig talent heeft hij in die periode een grote bijdrage geleverd aan de ontwikkeling van de Ierse wielersport.
Hij leek gelukkig, maar was het niet. Twee dagen na de dood van zijn vader op 4 mei 1971 bleek hoe diep de wonden waren. Hij werd dood in zijn huis gevonden, nadat hij zich door het hoofd had geschoten.
Sinds enkele jaren wordt er ter ere van zijn nagedachtenis in Roundwood de Shay Elliott Memorial Race gehouden. Op de Glenmalure, een pittige klim in het parcours tussen Drumgoff Bridge en Laragh staat te zijner nagedachtenis een eenvoudige steen (foto 3). Shay Elliott werd nog geen 37 jaar.

04-06-2016