Sandy CASAR

Geboortedatum: 2 februari 1979
Geboorteland: Frankrijk

Sandy Casar is geboren en getogen in de industriestad Mantes-la-Jolie en hij woont nog steeds in deze aan de Seine gelegen stad op zo’n vijftig kilometer van Parijs. Hij werd in 2000 beroepsrenner en hij werd direct ingelijfd door Française-des-Jeux, de ploeg waar hij tot het eind van zijn carrière, waarvan hij vier jaar geleden afscheid nam, onder contract is gebleven.
Het wielrennen werd hem met de paplepel ingegoten, want zijn vader was ook coureur, maar die was lang niet zo succesvol als zijn zoon later zou worden. Al op achtjarige leeftijd reed Sandy zijn eerste officieuze koersjes om zes jaar later echt te beginnen.
En met succes, want in de jeugdrangen en bij de espoirs heeft hij heel wat gewonnen. In de acht seizoenen bij de profs behaalde Casar zo’n 25 overwinningen. Twee daarvan buiten het wegseizoen in veldritten en tien in onbeduidende koersen.
Drie overwinningen mogen er echter zijn. Zonder een etappe te winnen won hij in 2005 de Route du Sud, hij won een etappe in de Ronde van Zwitserland en vorig jaar zegevierde hij in de achttiende etappe van de Tour de France van Cahors naar Angoulème.
Veel Nederlanders zullen zich die rit herinneren. We waren allemaal verlamd door de gebeurtenissen rond Michael Rasmussen de avond ervoor en eigenlijk hadden we het wel gehad met de Tour. Waar we al die jaren met enthousiasme naar hadden gekeken bleek gebouwd op leugens.
De Nederlandse Rabo-coureurs leken nauwelijks nog gemotiveerd en we gingen een beetje plichtmatig voor de TV zitten. Met een kater, maar die trok snel weg toen we hoorden dat zich al na zestien kilometer een kopgroep had gevormd met Michael Boogerd.
Euhhh??? Boogerd??? Ja, onze eigen Boogie! Die kwam na zestien kilometer koers min of meer per ongeluk op kop met de Belg Willems en de Fransen Lefevre en Casar. Tien kilometer verder kwamen Willems en de jarige van vandaag te vallen door een overstekend hondje.
Onze immer vrolijke Hagenees kneep netjes opgevoed in de remmen en liet Casar terugkomen, terwijl Willems zich in het peloton liet terugzakken. Even later kwam Axel Merckx er nog bij en toen was de vlucht definitief.
Twee gelouterde renners, bezig aan hun laatste seizoen als wielrenner, gingen er eens flink aan gingen trekken om nog een laatste reverence te kunnen maken op het podium van de belangrijkste wielerwedstrijd ter wereld.
Lefevre deed ook netjes zijn werk maar Casar verzaakte. Wijzend op zijn blessures, veroorzaakt door die val, kwam hij af-en-toe een paar meter op kop om in de finale te laten zien dat hij misschien niet de sterkste was, maar wel veruit de slimste.
En de snelste, want Sandy Casar was dan wel geen topsprinter, maar in een klein groepje sprinten voor de winst was hem wel toevertrouwd. Voor dat werk had de complete receptuur in huis. Maarten Ducrot zei het maar weer eens: 204 kilometer linkeballen in 5 uur 13 minuten en 31 seconden.
Geen idee wat hij nu doet, maar de slimme linkeballer viert vandaag in ieder geval zijn 39ste verjaardag.

02-02-2018