Roger PINGEON

Geboortedatum: 28 augustus 1940
Geboorteland: Frankrijk

Tussen de regeerperiodes van Anquetil, Merckx, Hinault, Indurain, Armstrong en nu Froome mochten in de Tour de France andere renners even aan de top plaatsnemen.
Ze worden tussenpausen genoemd en daardoor lijkt het alsof het om veel mindere renners gaat. Dat is maar gedeeltelijk waar, maar in tegenstelling tot de bovengenoemde goden hebben deze halfgoden meestal een achilleshiel.
Bij Roger Pingeon, die de Tour een keer won tussen de regeerperiodes van Jacques Anquetil en Eddy Merckx in, was dat zijn grilligheid. De ene dag kon hij alles om de andere dag een diepe inzinking door te maken.
In de Tour van 1967 was hij er een keer van gevrijwaard en hij won, terwijl er toch grote renners meededen die in het lijstje van favorieten boven hem stonden.
Door een tactische meesterzet van ploegleider Marcel Bidot pakte Pingeon al in het begin van die Tour een grote voorsprong en stond die niet meer af.
Een jaar later had hij wel weer een van zijn catastrofale inzinkingen, nadat hij tot twee maal toe de hele meute op grote achterstand had gefietst. Daardoor werd hij slechts vijfde op drieënhalve minuut van winnaar Jan Janssen.
Het was de story van zijn leven, maar die ene overwinning staat als een huis in de annalen. In 1969 was hij nog beter en was dat misschien wel zijn beste jaar, maar toen kreeg hij te maken met een superieure Eddy Merckx die dat jaar alles won en slechts de kruimel van de tweede plaats aan Pingeon liet.
Erg populair is hij nooit geweest, want hij miste de uitstraling die het publiek vertaalt in aantrekkingskracht. Hij was een altijd wat nors kijkende man, met lange, dunne benen waardoor hij de bijnaam ‘de steltloper’ kreeg.
Daar kwam nog bij dat zijn grootste zege, de Tour de France van 1967, blijvend is overschaduwd door de dood van Tom Simpson. Hoewel de renners in iedere Tour grote risico’s lopen, loopt het zelden fataal af. Als het een keer gebeurt – Simpson, Casartelli – heeft het een geweldige impact, die groter is dan die van de overwinning.
Na zijn carrière werd hij bloemist en tijdens de Tour werd hij ingehuurd door de Franstalige Zwitserse televisie. Zijn teksten waren weinig inspirerend en na een aantal jaren werd hij bedankt voor de moeite.
Met een nurkse reputatie verdween hij in de anonimiteit. Hij ontbrak in 2003 als enige bij het eeuwfeest van de honderdjarige Tour in het gezelschap van alle nog in leven zijnde Tourwinnaars.
Wat de reden van zijn absentie was, werd niet bekendgemaakt, maar het verbaasde niemand.

28-08-2016
En weer is een oud-Tourwinnaar ons ontvallen. Niet de oudste ditmaal, zoals eerder dit jaar Roger Walkowiak en op de valreep van het oude jaar Ferdi Kübler, maar de Fransman Roger Pingeon, winnaar van de editie 1967.
Hij werd in de jaren zestig een tussenpaus genoemd, samen met Felice Gimondi, Lucien Aimar en Jan Janssen. Zij wonnen immers in die volgorde vier jaar achtereen de Tour na het kwintet zeges van Jacques Anquetil, terwijl na hen Eddy Merckx met vijf zeges de macht zou grijpen.
De term tussenpaus klinkt een beetje denigrerend alsof het om veel mindere renners zou gaan. Natuurlijk was Pingeon geen Anquetil of Merckx, maar toch een heel goede coureur, die de Tour van 1967 terecht heeft gewonnen.
Twee jaar later was hij tweede achter een debuterende Merckx die alle klassementen won. De uit de omgeving van Lyon afkomstige Pingeon was dus de beste van de rest. Bovendien won hij dat jaar de Ronde van Spanje.
Wel was hij heel wisselvallig, een renner die de ene dag de sterren van de hemel reed om de volgende dag jammerlijk te falen. In de Tour van 1967 was hij voor een keer heel constant. Door een tactische meesterzet van ploegleider Bidot pakte hij al in het begin van die Tour een grote voorsprong en stond die niet meer af.
Een jaar later had hij wel weer catastrofale inzinkingen, nadat hij tot twee maal toe de hele meute op grote achterstand had gefietst. Daardoor werd hij slechts vijfde op drieënhalve minuut van winnaar Jan Janssen.
Het was de story van zijn leven, maar die ene overwinning staat als een huis in de annalen. 1969 was misschien wel zijn beste jaar, maar toen kreeg hij te maken met een superieure Eddy Merckx die dat jaar alles won en slechts de kruimel van de tweede plaats aan Pingeon liet.
Erg populair is Pingeon in eigen land nooit geweest, want hij miste de uitstraling die het publiek vertaalt in aantrekkingskracht. Een altijd wat nors kijkende man, met lange, dunne benen waardoor hij de bijnaam l’Echassier (de steltloper) kreeg.
Bovendien was hij een generatiegenoot van Raymond Poulidor en die was (en is nog steeds) de populairste Franse sportman aller tijden, ook al won hij nooit de Tour. Daar kon Anquetil niet tegenop en ook Pingeon niet.
Na zijn carrière werd hij bloemist en tijdens de Tour werd hij ingehuurd door de Franstalige Zwitserse televisie. Zijn teksten waren weinig inspirerend en na een aantal jaren werd hij bedankt voor de moeite.
Met een nurkse reputatie verdween hij in de anonimiteit. Hij ontbrak in 2003 als enige van de toen nog levende Tourwinnaars bij het eeuwfeest van de honderdjarige Tour. Wat de reden van zijn absentie was, weet ik niet, maar het verbaasde niemand.
Zijn familie heeft bekendgemaakt dat Roger Pingeon in de afgelopen nacht op 76-jarige leeftijd is overleden.


19-03-2017