Roger PIEL

Geboortedatum: 28 juni 1921
Geboorteland: Frankrijk
Overleden op: † 17.08.2002

Zijn naam spreek je uit als piejel, maar Gerard Peters was in 1946 behoorlijk de piel toen hij kort na elkaar twee maal met Roger Piel werd geconfronteerd. De eerste keer was op de Oerlikonbaan in Zürich. Daar werden dat jaar de wereldkampioenschappen op de baan verreden. De beide renners brachten het tot de finale van het allereerste wereldkampioenschap achtervolging voor beroepsrenners.
De Fransman voelde goed aan dat hij het in een normaal duel nooit van de Haarlemse stilist zou kunnen winnen en hij besloot dat het dan maar op een abnormale manier moest. De strijd was nog niet eens begonnen of de Fransman stak zijn hand op. Lekke band.
De volgende keer weer die hand omhoog. Óf zijn stuur zat scheef en óf zijn zadel los. Steeds was er iets anders en de heren zijn iets van elf keer opnieuw vertrokken. Toen werd de zaak afgeblazen en naar de volgende dag verplaatst.
Peters had zich al omgekleed en zijn materiaal opgeborgen toen het bericht kwam dat er alsnog gestart zou worden. Hij kwam op een seconde na te laat en werd bijna gediskwalificeerd.
De Fransman aan de overkant grijnsde, bijna zeker van de zege, maar hij werd door de getergde Nederlander al binnen enkele ronden ingelopen. Zijn prestatie was echter goed genoeg om enkele dagen later voor een revanche te worden uitgenodigd in Gent.
Daar reden Peters, als de nieuwe wereldkampioen, en Piel een omnium met nog een paar andere renners. En weer kreeg Piel pech. Over zijn fiets gebogen stond hij vlak langs de baan toen de renners voor een sprint kwamen aandenderen.
Peters raakte vol het hoofd van Piel en de wereldkampioen kwam zwaar ten val. Bewusteloos bleef hij liggen. Pas in het ziekenhuis kwam hij bij en hoorde dat zijn arm verbrijzeld was. Hij onderging tal van operaties en werd toen naar huis gestuurd met - zoals hij het zelf formuleerde - een dood stuk vlees in plaats van een arm aan zijn romp.
Het is met die arm maar gedeeltelijk goed gekomen, Peters kon zijn carrière voortzetten, maar is nooit meer op zijn oude niveau gekomen. Ondanks de verschrikkelijke klap tegen zijn hoofd, mankeerde Piel niets. De Parijzenaar die in 1944 het Criterium International won, werd na zijn carrière manager.
Iedereen wilde wel bij hem onder contract staan, want hij regelde voor zijn renners lucratieve startbewijzen voor criteriums in heel Frankrijk. Hij had de luxe dat hij kon kiezen en hij nam alleen de allergrootsten.
Die criteriums organiseerde hij zelf, samen met zijn collega en concurrent Daniel Dousset. Die twee hadden alle grote renners van die tijd onder contract en leverden overal in hun vaderland complete deelnemersvelden. Het waren monopolisten.
Jan Janssen heeft me wel eens verteld dat hij na afloop van de Tour altijd een blocnotevelletje van Piel kreeg met de data wanneer en waar hij moest rijden. Erg efficiënt was het niet ingedeeld, want tussen de ene dag en de volgende zaten soms verplaatsingen van duizend kilometer en meer. En weer was er door toedoen van Roger Piel een Nederlander de piel.
Roger Piel overleed op 17 augustus 2002. Hij werd tachtig jaar.

28-06-2017