Robbie McEWEN

Geboortedatum: 24 juni 1972
Geboorteland: Australië

Robbie McEwen was een sprinter van het kaliber Cavendish. Eigenlijk was Alessandro Petacchi in zijn tijd de enige concurrent. Erik Zabel, Oscar Freire en Thor Hushovd waren ook snel, maar kwamen voor de top iets te kort.
Ze konden als renner meer, maar als McEwen gewild had was hij ook een completere renner geweest. Op een geaccidenteerd parcours reden ze hem er niet af en in een echte bergetappe zat hij niet als eerste in de bus. Hij heeft zelfs eens een bergetappe in de Ronde van Zwitserland gewonnen.
Als hij gecomplimenteerd werd als hij in een bergrit ruim voor de tijdslimiet binnenkwam, reageerde hij altijd met een kwinkslag. Hij was een sprinter en wilde ook als zodanig gezien worden. Hij was met zijn status van snelle man best tevreden.
Een goede sprinter heeft het in de koers druk genoeg. Hij moet de hele dag opletten, niet te ver naar achteren raken, permanent positie kiezen en geconcentreerd blijven voor dat ene moment dat pas na uren fietsen aanbreekt.
Hij moet steeds in de buurt van ploeggenoten blijven, om in geval van pech snel hulp te krijgen. En ook de belangrijkste concurrenten moeten in de gaten gehouden worden, zeker als je, zoals McEwen, niet met een treintje werkte, zoals Petacchi wel deed.
En dan die laatste kilometers. Die vergen van een sprinter meer concentratie dan vijf cols voor een klimmer. Er gebeurt in de finale van alles, dat moet hij niet alleen allemaal waarnemen, maar er ook direct op reageren. Niet ingesloten worden en het goede wiel blijven volgen.
Al dat werk voor dat ene moment, waarin alle verzamelde krachten met een paar verschrikkelijk duwen op de pedalen worden overgebracht. Bij Robbie McEwen klopte het allemaal en de helikoperbeelden bevestigden dat.
De kleine Australiër had zich weer in de ideale positie gewurmd en zat aan het goede wiel. Een leek oordeelt hem kansloos, maar dan verandert de kop van de groep. De sprintaantrekkers dwarrelen weg en maken ruim baan voor de sprintmatadoren.
Ik zal het sprinten van McEwen niet gauw vergeten. Met drie, vier verschrikkelijke trappen werkte hij zich naar voren en dan was het meestal klaar. Meters voor de streep was hij al zeker van de overwinning en dan kwam hij omhoog.
Met de armen in een V-vorm de lucht in gestoken brak die bevrijdende lach door op dat supergeconccentreerde gezicht. De zoveelste zege van zijn carrière zat in de tas.
Even later stond hij dan in perfect Vlaams het allemaal vrolijk uit te leggen voor de TV-camera van de VRT. Ik heb het als liefhebber niet zo op die saaie sprintersetappes, maar het einde is altijd mooi. Vaak dankzij Robbie Mc Ewen, die vandaag ergens in Australië zijn 45ste verjaardag viert.

24-06-2017