Rik VAN LOOY

Geboortedatum: 20 december 1933
Geboorteland: België

Op een zonnige zaterdagmorgen reed ik aan het eind van de vorige eeuw de Vlaamse stad Herentals binnen. Ik had een afspraak met Rik Van Looy en van de grootste Belgische wielrenners uit de geschiedenis en De Keizer resideerde in de Vlaamse Wielerschool.
Ik had verzuimd naar het adres te informeren, maar zoals mijn moeder mij al leerde: ‘je hebt een mond om te vragen’. De stad leek uitgestorven, maar ik zag twee vuilnismannen bezig met het reinigen van de goot.
Ik vroeg ze naar de Vlaamse Wielerschool. Ze haalden de schouders op en gingen in onverstaanbaar Vlaams met elkaar in debat. Het resultaat was twee ‘nee’ schuddende hoofden.
“De school waarvan Rik Van Looy de directeur is”, probeerde ik en direct veranderde de uitdrukking op hun gezichten. Ze wezen naar rechts, want daar woont D’n Rik en vervolgens naar links, want daar was diejen school.
Tien minuten later zat ik tegenover een van de grootste wielrenners aller tijden. Een gevorderde zestiger die er nog messcherp uitzag. Ik kende hem als een hanige man, een heerser en ik was verbaasd een bescheiden, rustig iemand aan te treffen die minzaam antwoord gaf op al mijn vragen.
Naar het waarheidsgehalte van zijn antwoorden moest ik gissen, want toen ik naar de reden vroeg van zijn jarenlange vete met Peter Post, glimlachte hij: ‘Ik heb nooit onenigheid gehad met Peter, we zijn nog altijd grote vrienden’, loog hij.
Ik liet het zo en genoot van de wielerverhalen die hij vertelde over zijn twee lievelingskoersen De Ronde van Vlaanderen en Parijs-Roubaix. Het winnen daarvan had hem veel meer genoegen gedaan dan zijn twee wereldkampioenschappen.
Daar wist hij – althans dat zei hij – niets meer van, maar van zijn twee overwinningen in Vlaanderen en de drie in de Hel wist hij nog elke meter. Het vuur vonkte weer in zijn prikogen en hij beleefde die momenten opnieuw.
Toen hij uitgesproken was verzonk hij weer in zijn eigen rustige ik en ik vroeg naar de sportaspiraties van zijn nazaten. Weer begonnen zijn ogen te flonkeren. Hij stond op en wees op een reeks ingelijste foto’s van zijn kleindochter, een meisje van een jaar of tien, schatte ik.
De foto’s waren gemaakt op een atletiekcomplex en de kleine Katrien Van Looy was bezig met technische nummers. Dat ze (toen nog) geen wielrenster was leek Rik II niet te deren. Om begrip te tonen voor zijn opatrots, vertelde ik dat ik kort daarvoor mijn kleinzoon van acht voor het eerst had zien voetballen.
Kijkend naar de foto’s, zwegen we geruime tijd en toen zei Van Looy duidend op ons gedeeld gevoel: “Dat heeft Peter Post niet”. Het was niet sarcastisch uitgesproken, noch cynisch bedoeld, eerder met gevoel voor compassie: "Dat heeft Peter Post niet".
Toen hij me uitliet liepen we langs een klaslokaal, waar enkele tientallen jongens en meisjes in kleurige trainingsplunje een les volgde. Voor de deur stonden hun racefietsen.
Veel leuker om te zien dan de fietsenstalling van een normale school. Zou hij zelf ook les geven? En in welk vak? Ik had vergeten het te vragen. Alleen zijn uitstraling was al een levensles. Van krantenjongen tot miljonair en dan zo bescheiden.
Ik zag hem laatst nog op tv toen er een standbeeld van hem werd onthuld. Zo’n typisch Vlaams feestje met een hoempaorkest en gloedvolle redevoeringen. Rik stond er glimlachend, hij was het gewend.
Bij leven en welzijn viert de Keizer van Herentals vandaag zijn 84ste verjaardag.

20-12-2017