Raymond MARTIN

Geboortedatum: 22 mei 1949
Geboorteland: Frankrijk

In de Tour de France van 1980 kende niemand Raymond Martin, de jarige van vandaag, beter dan Joop Zoetemelk, de winnaar van dat jaar. Al in 1973 waren ze ploegmaats in de Gitane-Frigecrème ploeg. In 1977, ’78 en ’79 was de Fransman een van zijn belangrijkste helpers toen Joop kopman was van de Miko-Mercier-ploeg.
Toen de Nederlander in 1980 overstapte naar de TI-Raleigh ploeg van Peter Post werden drie van zijn voormalige ploeggenoten ineens grote concurrenten. Dat waren de Zweed Sven-Ake Nilsson en de Fransen Christian Seznec en Raymond Martin.
Maar de ploeg die jarenlang in dienst van Poulidor had gereden en daarna voor Zoetemelk was na de onthoofding de weg kwijt en had niet voldoende initiatief in huis om het hun voormalige kopman echt lastig te maken.
Behalve dan in de eerste Pyreneeënetappe toen Zoetemelk, vanwege het uitvallen van Bernard Hinault net leider in het algemeen klassement was geworden, maar het geel vooralsnog weigerde te dragen, met vijf concurrenten voorop kwam.
De drie hierboven genoemde Mercier renners, de Belg Johan Demuynck en Hennie Kuiper. Nilsson, Seznec en Martin demarreerden om beurten en Joop had geen hulp. Zijn meesterknecht Johan van der Velde was in de Pyreneeën niet super, maar hij zou dat in de Alpen helemaal goed maken.
Dus stond Jopie er op die eerste dag als klassementsleider alleen voor. Omdat hij zijn drie voormalige ploeggenoten zo goed kende, haalde hij Nilsson terug en counterde vervolgens de uitval van Seznec. Toen ging Martin en Joop liet hem gaan.
Dat was heel slim van de Nederlander, want Martin was de minste tijdrijder van de drie en dat was de reden waarom die wel mocht vertrekken. De andere twee vielen niet meer aan en Zoetemelk zorgde er door droog temporijden voor dat het gat niet te groot werd.
In de Alpen stelde Martin zich tevreden met het winnen van het bergklassement. Hij was een uitstekende ronderenner die in het hooggebergte tot veel in staat was. Hij was echter geen winnaarstype en zijn palmares is bescheiden.
De kans op eeuwige roem heeft hij in 1980 misschien laten liggen, maar hij stond wel – zij het met een sip gezicht - met twee Nederlanders in de bolletjestrui op het erepodium in Parijs (foto 2).
Hij was toen 31, maar wordt vandaag 68 jaar. In goede gezondheid hoop ik. En dat zal Joop hem ongetwijfeld ook toewensen.

22-05-2017