Raymond KREDER

Geboortedatum: 26 november 1989
Geboorteland: Nederland

In 2007 heb ik Raymond Kreder eens geïnterviewd. In zijn ouderlijk huis in het Zuid-Hollandse Zevenhuizen. Een dorp in het Groene Hart en het interview was bedoeld voor een boekje ter promotie van de Ronde van het Groene Hart.
Raymond was toen zeventien jaar en kwam op mij over als een wat verlegen puber. We zaten samen aan de grote tafel in de huiskamer, terwijl zijn ouders op de bank belangstellend meeluisterden en af en toe zijn antwoorden wat aanvulden als die wat ultrakort waren.
Het was een huis vol met racefietsen, want Raymond had in Michel en Stefan nog twee wielrennende broers en dan is zo’n krappe doorzonwoning al snel een fietsenstalling. Hij gold als het grootste talent van de drie al had hij in zijn volle neven Dennis, Wesley en Sander Kreder nog meer concurrenten met dezelfde achternaam.
Raymond had ook al een aardige erelijst met de overwinning in Parijs-Roubaix bij de junioren als belangrijkste zege. En verder was het zijn grootste wens om een beroemde profwielrenner te worden. Het trainingsrondje in het Groene Hart wees uit dat hij er in de voorbereiding naar dat ideaal niet met de pet naar gooide.
We zijn inmiddels elf jaar verder en Raymond Kreder is wel al jaren beroepswielrenner, maar de grote ambitie van toen heeft hij nog niet waargemaakt. Hij reed in dit bijna voorbije jaar voor de Japanse continentalploeg Team Ukyo en dat is toch wat anders van Garmin, waar hij in 2010 zijn profcarrière begon.
Vijf jaar reed hij voor de formatie van Jonathan Vaughters tot zijn contract niet meer werd verlengd en hij onderdak vond bij Team Roompot, waar hij tot en met 2017 onder contract stond. En nu dus bij Team Ukyo, een ploeg die hoofdzakelijk in Azië koerst.
Daar won Raymond etappes in de rondes van Tochigi, Thailand en Korea en won hij de puntenklassementen in de rondes van Korea en Hainan. Ik kan de waarde van die overwinningen niet echt beoordelen, maar ik denk niet dat je het kunt vergelijken met Europese wedstrijden.
In negen profjaren heeft Raymond slechts één grote ronde gereden. Dat was de Ronde van Spanje in 2012 die hij als 172ste beëindigde. Ook in de klassiekers heeft hij geen potten gebroken. Hij heeft ze wel bijna allemaal gereden maar er staat geen top-tien-notering op zijn naam.
Het kan natuurlijk nog komen, maar dan moet hij wel terug naar Europa. Tenzij hij zich destijds heeft vergist en zijn ambities niet zo groot waren als hij toen vermoedde. Wat wel bewaarheid is zijn uitspraak van toen dat fietsen eigenlijk zijn leven is.
“Ik sta er mee op en ik ga ermee naar bed,” zei hij toen. “Ik zou niet zo gauw weten wat ik anders in het leven zou moeten doen.” Als dat zo is dan moet hij gewoon lekker verdergaan met zijn bestaan als wielrenner.
Wat zijn toekomst betreft zal er dan wel iets op zijn pad komen dat bij hem past. Ik ken weinig profrenners die na hun afscheid hun weg in het leven niet hebben gevonden. Dat zal Raymond ook wel lukken.
Hij wordt vandaag 29 jaar. Hij kan nog jaren vooruit.

26-11-2018