Piet STEENVOORDEN

Geboortedatum: 27 januari 1935
Geboorteland: Nederland
Overleden op: † 02.07.1989

In het begin van de jaren vijftig was Haarlem een echte wielerstad. Haarlem en omstreken moet ik eigenlijk zeggen, want Heemstede, de Bollenstreek en het Kennemerland werden er gemakshalve ook bijgerekend.
De beste ‘Haarlemmers’ zaten destijds in de wielervereniging De Kampioen en die club was in die periode drie jaar achtereen kampioen van Nederland. Ze konden putten uit sterke renners.
Zoals de gebroeders Voorting (Gerrit en Adri), de gebroeders Peters (Gerard, Piet en Tonny), Cor Bijster, Piet van Roon, Wim Rusman, Aren van ’t Hof en ook deze Piet Steenvoorden uit Heemstede.
Ik heb hem vaak aan het werk gezien in de Amsterdamse straatrondjes en uit de getuigenissen van zijn tijdgenoten weet ik dat deze grote kerel (met schoenmaat 47) een beul van een renner was.
In de vier jaar dat hij amateur was won hij twee klassiekers en het kampioenschap van Nederland op de weg, waar hij op het Circuit van Zandvoort Jo de Roo en Ben Teunisse klopte (foto 2).
Piet had volgens tijdgenoten ook een achilleshiel, want als hij weer eens de sterren van de hemel reed, iedereen naar adem deed snakken kon je hem gemakkelijk uit zijn evenwicht brengen.
Je hoefde dan alleen maar te zeggen dat ze hem wel eens beter hadden zien rijden en dat had direct gevolgen voor zijn zelfvertrouwen. Je kon hem helemaal de put in praten en dan was het gelijk gedaan met de krachtpatserij van Piet.
In 1959 stapte hij van de amateurs over naar de categorie der onafhankelijken. Met die licentie kon je zowel bij de profs als bij de amateurs starten. Zo werd Piet in dat jaar 35ste in de Ronde van Nederland voor profs en 2e in Olympia’s Tour voor amateurs.
Hoewel hij – voor die tijd – best wel een aardige erelijst bij elkaar heeft gefietst is hij toch niet de renner geworden die velen in hem zagen. De beul die een heel peloton in de vernieling kon rijden kwam mentaal te kort en wie een grote renner wil worden, moet over meer eigenschappen beschikken dan alleen talent.
Piet was soms een wat onaangepaste persoonlijkheid. Hij muntte niet altijd uit in goede manieren, vooral als hij honger had. Jan van der Horst heef daar op de slogblog eens een mooi verhaal over geschreven.

https://wielersport.slogblog.nl/post/1/6779

Een prachtig verhaal van Jan over een renner die in het begin van de jaren zeventig nog drie keer kampioen van Nederland was bij de veteranen.
Piet Steenvoorden overleed vandaag precies 29 jaar geleden. Hij mocht maar 54 jaar worden.

02-07-2018