Piet LIBREGTS

Geboortedatum: 16 februari 1930
Geboorteland: Nederland
Overleden op: † 25.08.2013

Als hij na zijn korte wielercarrière fabrieksarbeider, tandarts, advocaat of hoefsmid zou zijn geworden dan zou ik op zijn 86ste geboortedag geen aandacht aan hem hebben besteed. Piet Libregts (niet Liebregts, Liebrechts of wat dan ook) was maar een matige amateurrenner, die wel inzag dat een carrière als prof zou neerkomen op dagelijks droog brood eten en vrouw en kinderen te kort doen.
Daarom accepteerde hij het aanbod van stadgenoot Gerrit Schulte om bij hem in dienst te treden als loopjongen, de functionaris die op bevel alles ging halen en brengen wat zijn broodheer verlangde aan eten, drinken en reinigingsmiddelen om er op de baan patent uit te zien.
Tussen het sjouwen met emmers water door keek hij wel eens jaloers naar de soigneur van het koppel, de man met het geheimzinnige koffertje vol hocuspocus. Masseren en de renner verzorgen dat leek Piet wel wat en in zijn vrije tijd ging hij in medische boeken zitten lezen, om meer over het menselijk lichaam te weten te komen. Hoewel laag opgeleid stak hij er heel wat van op en als autodidact was hij later een waardige gesprekspartner van artsen.
Schulte en later Peter Post promoveerden hem vervolgens tot soigneur en Piet’s vaardige handen waren tijdens de zesdaagsen permanent bezig om alles wat lilde en knoopte weer soepel te krijgen voor weer een helse en eindeloze jacht op de latten.
Het was geen eindstation in de wielersport, want vervolgens werd Piet ploegleider. Van de amateurploeg van Acifit. Dat was de accufabriek van Kurt Vyth, die hij door het zesdaagsenwerk had leren kennen.
Voor hij het wist werd hij in de jaren zestig in opdracht van Vyth organisator van de eerste naoorlogse Zesdaagse van Amsterdam. In het RAI-gebouw en het werd een groot succes.
Vervolgens werd hij ploegleider van de profploeg Frisol gesponsord door het gelijknamige oliebedrijf van multimiljonair Nico de Vries (foto). Met hem beleefde Piet de wonderlijkste avonturen.
Toen zijn baas organisator was van de Ronde van Nederland brak er op een avond paniek uit toen die in de aankomstplaats (laten we het Eindhoven noemen) bemerkte dat het koffertje vol met geld om de renners uit te betalen in de startplaats (laten we het Leeuwarden noemen) was achtergebleven.
In de Rolls Royce van zijn werkgever scheurde Piet naar Leeuwarden en vond tot zijn verbazing het koffertje in de hal van het gemeentehuis, precies op de plaats waar De Vries het was vergeten. De goeie ouwe tijd, vol met eerlijke mensen.
Toen De Vries de stekker uit de Frisol-ploeg trok om zich in een doldriest voetbalavontuur te storten met een vrijwel failliete profclub, trad Piet als manager voetbalzaken in dienst bij Frisol.
Niet omdat hij zoveel van voetballen hield, maar omdat hij voor het eerst in zijn leven een vaste baan had, met een behoorlijk salaris, een pensioenregeling en een auto van de zaak. Plus veel meer vrije tijd dan al die jaren daarvoor.
Dacht hij, want De Vries was een veeleisende werkgever. Piet was geen avond thuis, moest altijd klaar staan en maakte werkweken van honderd uur en meer. Het kostte hem zijn huwelijk, omdat hij daarnaast ook nog bondscoach was van de wegrenners.
Met veel succes, want in de jaren zeventig en tachtig begeleidde hij Knetemann, Raas en Zoetemelk naar de wereldtitel.
In de jaren negentig openbaarde zich kanker bij Piet. Hij had een agressieve tumor in de buikholte die almaar groter werd. Er was niets meer aan te doen, zeiden de artsen, en Piet werd uitbehandeld verklaard.
Hij lag drie jaar in een hospice om daar te sterven, maar dat gebeurde niet. Tot de chirurg hem kwam vertellen dat er een nieuwe methode was ontdekt en bood hem aan te opereren. De kans dat hij dat zou overleven was niet groot, maar wat had Piet te verliezen?
Maar het wonder geschiedde en Piet werd de waarschijnlijk enige mens die een hospice kon uitwandelen, in plaats van er in een kist uitgedragen te worden. Hij kreeg een plaatsje in een verzorgingstehuis, maar bleek allerminst gezond.
Hij kreeg een beroerte en raakte half verlamd. Hij werd opgenomen in een verpleeghuis en daar heeft hij zijn laatste dagen gesleten.
Piet Libregts was een fijn mens en een wielericoon, een kampioenenmaker. Ik vond het een voorrecht hem gekend te hebben.

16-02-2016