Piet HAAN

Geboortedatum: 19 november 1930
Geboorteland: Nederland
Overleden op: † 22-07-2017

Na een langdurig verblijf in een verzorgingshuis bereikte Piet Haan in de afgelopen nacht de eindstreep van zijn leven. Daarmee gaf de Limburger zijn ‘leidende’ positie in de volgorde van ’s lands oudste Tourrenners over aan Wies van Dongen.
Wies hoopt volgende week (31 juli) 86 jaar te worden een leeftijd die Henk Steevens op 4 oktober van dit jaar hoopt te bereiken.
Piet Haan blonk niet alleen uit door een weergaloze stijl. Hij was, vooral bij de amateurs, ook een overwinningenfabrikant. Zowel in eigen provincie als buiten de grenzen reed hij in een seizoen soms twintig keer of vaker het ererondje.
Zijn niet-uitverkiezing voor de vaderlandse ploeg die in 1952 naar de Olympische Spelen in Helsinki en het WK in Luxemburg werd uitgezonden, deed dan ook veel stof opwaaien.
Haan zou, zo luidde de motivering van de KNWU-sportcommissie, niet opgewassen zijn tegen de afstand op dergelijke toernooien. Afstand? Een week na het WK nam Piet deel aan Parijs-Dolhain, een tweedaagse etappewedstrijd. De eerste etappe over 205 kilometer werd gewonnen door een getergde Piet Haan, die daarmee de sportcommissie danig in zijn hemd zette.
Bij de beroepsrenners schreef Haan in 1955 de Ronde van Nederland op zijn naam. Hij behoorde toen tot een gelegenheidsploeg, waarvan Gerrit Schulte de kopman was. Haan putte zó veel energie uit een conflict met tweevoudig winnaar Wim van Est dat hij na een dag of vier de oranjetrui veroverde en deze in de resterende vier ritten niet meer afstond.
Zijn optreden in de Tour de France, enkele maanden later, werd geen succes. Tegenslag in de eerste ritten deed zijn moraal tot het nulpunt zakken. En toen hij in de negende etappe opnieuw in de verre achterhoede belandde, vond hij het welletjes.
“Toen ik ergens naast de weg, na weer een afdaling, een herder bij een kudde schapen zag staan, rustig kijkend naar de karavaan die voorbijtrok, dacht ik: Man, je hebt het mooiste beroep dat bestaat. Ik gooide mijn fiets aan de kant en wachtte op de bezemwagen.”
Piet Haan stond op de piste eveneens zijn mannetje. Meestal met Eindhovenaar Jan Plantaz als koppelgenoot was hij een graag geziene gast in de sportpaleizen van Antwerpen, Dortmund, Parijs, Berlijn, Zürich, Keulen, noem maar op.
Behalve diverse ereplaatsen in zesdaagsen veroverde hij met Plantaz de Europese titel in de koppelkoers. Een trip naar Amerika eind jaren vijftig was minder prettig. Tijdens de Zesdaagse van Cleveland smakte Haan zó hard tegen de latten dat hij een sleutelbeen brak.
Eind 1959 hield hij het als prof voor gezien. Wél kwam hij naderhand nog kortstondig uit bij de amateurs. Tevens koos hij even voor de motorsport. In Nieuwenhagen, gemeente Landgraaf, runde hij in die jaren met zijn eega lange tijd een textielzaak.
Na de dood van zijn vrouw leidde hij een teruggetrokken leven, waarin tenslotte een ver gevorderde vorm van dementie binnensloop. Piet Haan werd 86 jaar.
Ik wens de nabestaanden veel sterkte toe bij het verwerken van het verlies.

Wiel Verheesen

22-07-2017