Piet van HEUSDEN

Geboortedatum: 11 juli 1929
Geboorteland: Nederland

In 1952 verscheen hij als een komeet aan de wielerhemel, die onbekende Mokumse jongen met die stevige poten en dat brilletje. Hij werd zo maar kampioen van Nederland achtervolging en twee maanden later wereldkampioen.
In Amsterdamse wielerkringen kenden ze hem wel, maar niet als toekomstige vedette. Daarvoor had hij te veel beperkingen. Hij kon heel hard fietsen, maar alleen op kop want hij had angst om tussen de wielen te rijden. Als brildrager was hij nog eens extra gehandicapt als het regende. Hij wilde graag een goede wielrenner worden maar door zijn werk had hij niet veel tijd om te trainen.
Hij nam ontslag en hij werd broodamateur, zo eentje die van prijzen en premies moet leven. Hij ging fanatiek trainen en zijn prestaties gingen met sprongen vooruit. In 1952 won hij het kampioenschap achtervolging van ASC Olympia, door Patsi Willekes, de Nederlandse kampioen van 1950, te verslaan. Vol zelfvertrouwen schreef hij in voor het nationaal kampioenschap.
Er waren helaas al achtenveertig inschrijvers en hij werd reserve. Gelukkig kwam Klaas van Est niet opdagen en Piet mocht starten. De Amsterdammer werd verrassend kampioen. Hij reed zijn ritten steeds eender. Hij had geen flitsende start, waardoor hij altijd direct tegen een forse achterstand aankeek. Pas na een paar ronden kwam de machine op gang en in een zeer gelijkmatig hoog tempo maalde hij dan meter voor meter de achterstand weg om enkele ronden voor het einde definitief aan de leiding te komen.
Op het WK in Parijs bleek hij zijn gelijkmatigheid zo geperfectioneerd te hebben, dat hij de kwartfinale, de halve finale en de finale in exact dezelfde tijd, tot op de tiende seconde nauwkeurig, aflegde. Piet van Heusden was de eerste fietscomputer.
In de finale trof hij de Italiaan Mino De Rossi, wereldkampioen van het jaar ervoor. Die was zo overtuigd van zijn superioriteit dat hij al publiciteitsfoto's liep uit te delen met de tekst Campione del Mondo 1951 - 1952. De foto's die hij niet had uitgedeeld konden de vuilnisbak in, want Piet van Heusden maakte gehakt van de arrogante Italiaan.
Piet was een beperkt talent, die eigenlijk alleen maar heel erg goed hard kon fietsen. Daar zat in die tijd geen toekomst in. Hij werd nog drie keer kampioen van Nederland en nog een keer vierde bij het WK.
De komeet verdween vervolgens net zo snel als hij gekomen was. Piet bleef echter in de wielerwereld. Niet meer als wielrenner, maar als bestuurder van ASC Olympia en als lid van het organisatieteam van Olympia's Tour.
Hij werd sigarenwinkelier en later inspecteur voor de bezorging bij Het Parool. In 1994 werd hij ernstig ziek en Piet begon aan de zwaarste achtervolging van zijn leven. Op karakter maalde hij meter voor meter zijn gezondheidsachterstand weg en vier jaar later werd hij genezen verklaard. Hij geniet sindsdien van het leven en dat is hem aan te zien.
Er is niemand die zo warm en vaderlijk 'Dag jongen' door de telefoon kan zeggen en dan zie je in gedachten de pretoogjes in die gebruinde kop boven die gesoigneerde witte snor. Piet van Heusden, een Amsterdams wielermonument.

Uit Wielerhelden van Oranje 2003

11-07-2017