Piet van HEES

Geboortedatum: 25 oktober 1938
Geboorteland: Nederland

Anno 1961 betekende 'het beroepsrenner zijn' meer voor je status dan voor je portemonnee. De beste profs van Nederland hadden een slecht betaald contract bij een ploeg in Frankrijk of België en dat betaalde hooguit een paar tientjes per maand.
Plus ieder jaar een nieuwe fiets en wat tuben. Dat waren de gelukkigen die af en toe een uitslag reden. De rest moest de kost bij elkaar zien te scharrelen in de Belgische kermiskoersen en de weinige criteriums die er toen waren.
Piet van Hees uit Hoogerheide was er zo één. Een renner met meer ambitie dan talent. Hij probeerde er het beste van te maken door altijd maar weer in de aanval te gaan. Zo leefde hij van het prijzengeld en premies.
Al in zijn eerste jaar bij de profs won hij door die aanvallende stijl onverwachts een koers in Duinkerken en de Franse ploegleider Maurice De Muer merkte hem op en bood hem een contractje aan.
Het betaalde slecht, maar Piet was voor zijn omgeving wel ineens een echte prof bij een ploeg in opbouw, waar verder jongens reden als Dick Enthoven, Piet Steenvoorden en nog een paar Nederlandse coureurs.
Later kwamen ook mannen als Henri Anglade, François Mahé en Jan Janssen erbij en werd Pelforth-Lejeune een ploeg met aanzien. Maar dat was allemaal nadat Piet net niet van de honger was omgekomen.
In het jaar dat hij bij die ploeg zat, werd hij overal ingezet. Hij moest alle voorjaarsklassiekers rijden en nog een aantal semi-klassiekers en een tiende plaats in Kuurne-Brussel-Kuurne was zijn beste resultaat.
Aan het eind van het seizoen, werd hij ziek. Hij viel steeds flauw en de dokters stonden voor een raadsel. Ze hebben nooit ontdekt wat hem mankeerde. Het was echter gewoon oververmoeidheid.
Tot die diagnose kwam hij zelf, omdat hij nooit meer last had van flauwtes, nadat hij was gestopt. Hij stopte overigens uit bittere noodzaak. Er moest dik geld bij zijn wielercarrière. Dat realiseerde hij zich toen zijn moeder plotseling overleed.
Het was een klap en hij zag in zijn verdriet dat wielrennen ineens helemaal niet meer zitten. Hij werd havenarbeider in de Rotterdamse haven en later vrachtwagenchauffeur.
Dertig jaar reed hij overal in Europa zijn lading naar verre bestemmingen en pas na zijn pensionering herontdekte hij de fiets. Hij heeft nog jaren voor zijn plezier gefietst tot een zware val in 2012, waarbij hij zijn bekken brak, er een eind aan maakte.
Er bestaat een mooie anekdote over Piet die collega-coureur Jan van der Horst me eens vertelde. Het speelde in de Ronde van Nederland van 1961 toen Piet bij een val betrokken raakte.
Hij reed toen in een ploeg voor de gelegenheid gesponsord door het programmablad Televizier. Dat was vier jaar voor Televizier echt als sponsor in de wielersport zou stappen met Kees Pellenaars als ploegleider.
Die functie was in die gelegenheidsploeg weggelegd voor Klaas Buchly en behalve Piet maakten ook Mik Snijder, Lambert van der Ven, Piet Steenvoorden en Joop van der Putten deel uit van de ploeg. De ronde werd gewonnen door Dick Enthoven en de Televizier-ploeg won het ploegenklassement.
Bij zijn val maakte Piet een zachte landing in het gras van de berm. Hij kon zo weer verder want ook zijn fiets was onbeschadigd. Hij had echter gezien en gevoeld dat tijdens zijn buiteling zijn kunstgebit met een grote boog uit zijn mond was gevlogen.
Op zijn knieën kroop hij door het gras met zijn handen tastend tussen de grassprieten op zoek naar zijn kunstklapper. Tot Buchly met de auto naast hem stopte met de vraag wat hij in godsnaam aan het doen was.
Nadat Piet antwoord had gegeven zei de ploegleider dat hij daarvoor niet in de ploeg was opgenomen. Piet moest als de sodemieter weer op de fiets met de mededeling dat Televizier wel zo goed zou zijn een nieuw gebit te betalen.
Jan van der Horst durft niet te garanderen dat dit verhaal helemaal waar is. Hij had het eens in de kleedkamer opgevangen toen een paar oudere renners het er over hadden. ’Lockerroom talk’, zou Donald Trump zeggen.
Piet van Hees wordt vandaag bij leven en welzijn 78 jaar.

25-10-2016