Piet van den BREKEL

Geboortedatum: 21 juli 1932
Geboorteland: Nederland
Overleden op: † 17.07.1999

Als ik weleens over de A2 naar Zuid-Limburg rij dan zit ik bij iedere afslag te bedenken welke wielrenners uit de op de borden vermelde plaatsen afkomstig zijn of waren, want de meeste uit mijn herinnering leven niet meer.
Bij Echt denk ik altijd direct aan Piet van den Brekel, een van de beste Limburgse renners uit het begin van de jaren vijftig. In de periode dat hij wielrenner was, waren er tientallen goede amateurs in Limburg en een handvol sterke beroepsrenners in Limburg.
Daarna is het jarenlang kwakkelen geweest met Limburgse aanwas, jaren waarin eenlingen als Frans Maassen en Max van Heeswijk de eer van de provincie moesten hooghouden. Gelukkig heeft Limburg nu weer meerdere wielrennende zonen om trots op te zijn met Tom Dumoulin en Wout Poels als belangrijkste exponenten.
Aan de erelijst van die twee kon Van den Brekel niet tippen, want als beroepsrenner heeft hij zijn belofte niet waargemaakt. Hij ging de geschiedenis in met de bijnaam Pietje Floep omdat hij als de dood was voor injecties. Dan ging hij geheid gestrekt.
Zijn hoogtepunt als wielrenner bereikte hij in zijn amateurtijd bij het WK van 1952 in Luxemburg. Met Hein Gelissen, Piet Kooyman, Cees Aanraad, Adri Voorting en Aren van `t Hof vormde hij de Nederlandse ploeg. De nationale selectie reed die dag goed aanvallend in de voorste gelederen, maar het parcours was niet selectief genoeg voor een geslaagde ontsnapping.
Het werd een eindsprint met een grote groep waarbij de oranje trui van Piet en de azuurblauwe van de Italiaan Ciancola als eersten over de finish flitsten. Het was lang wachten tot de foto’s van de fotografen op de finishlijn waren ontwikkeld en afgedrukt. Toen het eenmaal zover was, was er nog steeds geen verschil te zien. Nog geen millimeter, bog geen sigarettenvloeitje, nog geen haartje.
Twee regenboogtruien uitreiken was geen optie. Goede raad was duur, fotofinishapparatuur bestond nog niet en dus besloot de jury na lang beraad dat de twee de volgende dag er nog eens om moesten sprinten. Een apotheose die net zo onbevredigend is als strafschoppen nemen na een WK-finale voetbal.
Het feest ging niet door omdat een Luxemburgse matennaaier had gezien dat Piet onderweg een reservefiets had aangenomen en dat was in die tijd streng verboden. Dat die klikspaan aan eigenbelang deed, omdat hijzelf bij diskwalificatie van Piet als derde op het podium zou komen te staan, werd niet in de beraadslagingen meegenoemn, want Piet wist van niets.
Dichter bij de wereldtitel is de renner uit Echt niet meer geweest, want het jaar daarna werd hij slechts negende bij het WK. In 1956 werd hij prof en in datzelfde jaar reed hij zowel de Giro als de Tour.
In beide ronden gaf hij voortijdig de pijp aan Maarten en hij begreep dat hij voor dat soort wedstrijden iets te weinig inhoud had. Hij stopte en werd bouwvakker en huisvader van een gezin. Dat hijzelf na vele jaren beëindigde toen hij op fietsvakantie in Spanje verliefd werd op een dame uit Twente.
Hij koos voor zijn hart, vertelde het keurig aan zijn vrouw om haar vervolgens te verlaten, een daad die in zijn omgeving op weinig begrip kon rekenen. Vier dagen voor zijn verjaardag kreeg hij op 17 juli 1999 tijdens een fietstochtje een hartstilstand.
Piet van den Brekel werd op twee dagen na 67 jaar.

21-07-2018