Peter PIETERS

Geboortedatum: 2 februari 1962
Geboorteland: Nederland

Hij is vandaag 54 jaar geworden, de zoon van Piet Pieters, de broer van Sjaak Pieters en de vader van Roy en Amy Pieters die zelf de meest succesvolle van de hele familie was. Zowel als wegrenner als als pistier. Zijn hoogtepunt op de weg bereikte Peter Pieters in het jaar 1988 toen hij achtereenvolgens de Ronde van Midden-Zeeland en de Ronde van Friesland won. Daar tussendoor werd hij Nederlands kampioen op de weg om daarna ook nog een rit te winnen in de Ronde van België en aan het eind van het seizoen onder barre weersomstandigheden de klassieker Parijs-Tours op zijn erelijst bij te schrijven.
Hij behaalde – als ik goed heb geteld - zeventien Nederlandse titels, waarvan vijftien op de baan in diverse disciplines en dat was de reden waarom hij vooral als pistier werd gezien. Hij wilde echter op de weg slagen, maar toen geen ploeg hem wilde hebben, vertrok hij op de bonnefooi met zijn koffer en fiets naar Spanje. Hij ging daar als amateur meedoen aan open wedstrijden, waar ook profs aan de start stonden, en versierde een contractje bij een profploeg.
Hij had al vroeg in de gaten dat je in de wielerwereld geen kans van slagen hebt, als je thuis bij de telefoon gaat zitten wachten. “Als je jong bent, moet je het avontuur zoeken. Ik sprak geen woord Spaans, woonde in een armoedig hotelletje en omdat ik overal zelf op af moest, leerde ik snel de taal en mezelf handhaven.”
De ZOR-ploeg was in Spanje een grote ploeg en heel veel ervaringen rijker, onder andere het rijden van de Tour de France, kwam Peter twee jaar later in Nederland terug. Hij werd in Nederlandse ploegen een succesvolle wegrenner die tot en met 1992 een goede boterham aan zijn sport wist te verdienen, door overal zijn prijsjes te pakken.
In 1993 bekeerde hij zich tot de baan en werd in de jaren die volgden de enige Nederlandse zesdagenrenner van internationaal niveau. Hoewel hij er zeker de kwaliteiten voor had bleef hij echter qua overwinningen ver achter bij voorgangers als Peter Post en René Pijnen. Dat kwam omdat er toen in Nederland geen zesdaagsen werden georganiseerd. Dan mag je als je goed bent wel meedoen in de landen waar dat wel het geval is, maar is het niet de bedoeling dat je de lakens gaat uitdelen. Om daar zeker van te zijn werd hij meestal gekoppeld aan renners die niet zo bedreven waren in dat gewriemel op die kleine winterbaantjes. Toch won hij twee Sixes en dat waren precies de keren dat hij wel aan een goede baner werd gekoppeld.
Na zijn carrière werd hij baancoach van de KNWU en ontwikkelde zich in korte tijd tot de meest succesvolle uit de geschiedenis. Hij had natuurlijk de mazzel kanjers als Theo Bos en Leontien van Moorsel in zijn selectie te hebben, maar dat waren zeker niet de enigen die voor succes zorgden. In een reeks van jaren behaalde hij met zijn selectie vijf Olympische medailles en dertien regenboogtruien. Ondanks dat werd hij eind 2009 tot zijn verbijstering ontslagen en hij heeft nog steeds geen idee wat de reden is.
Geen nood, het buitenland wilde hem graag hebben. Na een korte periode bij de baanselectie van Polen, werkt hij nu al weer een aantal jaren met Belgisch baantalent. Met helemaal niks begonnen beginnen de successen nu langzaamaan te komen. Hij heeft genereus de tijd gekregen om te bouwen en dat begint nu zijn vruchten af te werpen. Op tijd, want in augustus zijn er de Olympische Spelen.
Veel succes Peter en een fijne verjaardag toegewenst.

02-02-2016