Paul WELLENS

Geboortedatum: 27 juni 1952
Geboorteland: België

Van de jaren dat Nederland de grootste successen behaalde in de Tour de France kan ik de namen van de renners die in onze nationale ploeg reden van voor naar achter in alfabetische volgorde opdreunen.
De nationale ploeg van 1953 won het algemeen ploegenklassement, de Nederlandse ploeg van 1968 had de eerste Nederlandse Tourwinnaar in haar midden en de Nederlandse TI-Raleigh-ploeg van 1980 de tweede.
Die laatste ploeg was niet geheel Nederlands, want er zat ook een Belg in. Paul Wellens die met weemoed terugdenkt aan de drie jaren dat hij voor de ploeg van Peter Post reed. Ze begrepen hem daar.
Hij was een klimmer en een echte ronderenner en hij wilde het liefst dat hij in die kwaliteit optimaal werd ingezet. De komst van Zoetemelk zorgde in 1980 echter voor wat verschuivingen in de hiërarchie.
Om die reden vertrok Wellens eind 1980 naar Boule d'Or, de ploeg van Lomme Driessens. Die gebruikte de renner uit Koersel helemaal verkeerd, want die bombardeerde hem tot een man voor de voorjaarsklassiekers.
Niet om ze te winnen, maar om Freddy Maertens uit de wind te houden en de sprint voor d’n Freddy aan te trekken. Het heeft de carrière van Paul Wellens bekort want op 33-jarige leeftijd nokte hij er mee en begon een rijwielzaak in Lummen.
Zijn mooiste jaar bij de beroepsrenners beleefde hij in 1978, zijn eerste jaar bij Raleigh. Hij won een bergetappe in de Tour de France en het eindklassement van de Ronde van Zwitserland.
Die laatste ronde zat hem aan het hart gebakken, want hij presteerde er altijd op hoog niveau. Brede wegen en goedlopende cols behoorden tot zijn favoriete parcoursen.
Ploegmaat Hennie Kuiper effende de weg voor zijn offensief en hij won de etappe en de ronde. Samen met Kuiper had hij per fiets de bergetappes van de Tour van 1978 verkend en het scenario voor de rit naar Super Besse had hij in zijn hoofd zitten toen hij aan die dertiende etappe begon.
Vlak voor de ravitaillering ging hij er vandoor en toen het peloton even de tijd nam om de inhoud van de etenszakken in de koerstruien te proppen, had Paul al een minuut te pakken. Hij reed vijftig kilometer solo en won de rit.
De groep liet hem lang begaan, maar in de laatste tien kilometer vloog het tempo fors omhoog, anders had Wellens ook de gele trui gegrepen. In het eindklassement werd hij zesde op bijna een kwartier van winnaar Bernard Hinault.
Over Le Blaireau gesproken, van een interview dat Wellens in 2004 met Dominique Elshout had, herinner ik me een mooie anekdote over de ceremoniemeester van de Tour de France.
Toen Wellens en Hinault met hun ploegen eens in hetzelfde hotel waren ondergebracht, stond er op een avond een klein kind buiten te roepen: "Monsieur Hinault, monsieur Hinault, maman veut te voir." (Meneer Hinault, mijn mama wil u spreken).
De reden, waarom dat kind dat riep hopef je geen Frans te verstaan. Een das is een nachtdier en in het duister meestal op zoek naar lekkers. En soms laat dat sporen na.
Paul Wellens viert vandaag bij leven en welzijn zijn 65ste verjaardag.

27-06-2017