Paul KIMMAGE

Geboortedatum: 7 mei 1962
Geboorteland: Ierland

De Ier Paul Kimmage is een bekend sportjournalist in het Verenigd Koninkrijk, verbonden aan de Sunday Times. Hij is onder andere gespecialiseerd in wielrennen, de sport die hij zelf als beroepsrenner beoefende.
Dat was in de jaren tachtig en zijn resultaten waren zeer bescheiden. In de schaduw van zijn beroemde landgenoten Sean Kelly en Stephen Roche was hij een opopvallende profrenner. Het was zijn taak om in de koers al zijn energie in dienst te stellen van zijn kopman. Dat was eerst de Fransman Thierry Claveyrolat bij RMO en daarna was het Stephen Roche bij Fagor.
De uit Dublin afkomstige Kimmage reed drie keer de Tour de France en de derde keer in 1989 staakte hij de strijd en beëindigde hij tegelijkertijd zijn wielerloopbaan. Een jaar later kwam zijn boek uit met de titel ‘Rough Ride’. Het is het verhaal van een kleine prof die doping leerde gebruiken, maar het niet nodig had om te winnen, maar om te overleven.
Behoudens die van Claveyrolat, die hem onderrichtte in het gebruik van amfetaminen, noemt hij geen namen. Het is dan ook geen aanklacht, maar meer een beeld van de cultuur in een wielerpeloton anno de jaren tachtig.
Het is goed geschreven en onthullend, daar waren de literaire commentaren het over eens, maar de renners reageerden als door een wesp gestoken. In het huis van de gehangene spreekt men nu eenmaal niet over de dood.
Dat was jarenlang de leefregel in het peloton. Het was not done en toen Nederlandse oud-renners als Peter Winnen, Steven Rooks en Maarten Ducrot op TV een boekje opendeden over hun dopinggebruik werden zij direct tot persona nog grata verklaard. Je mag er erkend tegen zijn, je mag er ook vóór zijn, maar je praat er nooit over met de buitenwacht. Dat is de boodschap die renners met hun eigen bloed ondertekenen, zodra zij beroepsrenner worden.
Kimmage zondigde tegen deze omerta en werd uitgekotst. Sinds mannen als Riis en Zabel en jaren later Armstrong en Boogerd ten overstaan van de hele wereld door het stof gingen, is het echter normaal geworden dat renners bekentenissen doen.
Dat heeft niet alleen geleid tot het zogenaamde nieuwe wielrennen, maar ook tot een soort luchtledig. Daarin is het praten over doping niet langer verboden, maar het is ook geen onderwerp dat renners in interviews zelf aansnijden, noch erover uitwijden. Kimmage hield de rug recht, deed zijn werk en voegde in een latere druk van zijn boek nog een hoofdstuk toe over epo. Zijn ‘tell-it-all’ boek is na alle stormen van de laatste jaren vrijwel vergeten.
De renners van de huidige generatie staan hem onbevooroordeeld te woord, omdat ze waarschijnlijk geen idee hebben dat die Kimmage ooit een gebruikende wielrenner was. Maar het blijft een heikel onderwerp, waaraan je maar beter niet kunt vertillen, wil je althans een rough ride voorkomen. Zoals recentelijk weer eens bleek uit de moeizame bekentenissen van Karsten Kroon en Lieuwe Westra.
Paul Kimmage wijdde nog maar enkele jaren geleden nog een tv-documentaire aan het probleem, waarin hij Johannes Draaijer nog maar eens de eerste epo-dode noemde, terwijl sectie na diens verscheiden ondubbelzinnig aantoonde dat de Friese renner aan een hartafwijking is overleden, waar ook enkele familieleden aan leden.
Het deed pijn bij zijn nabestaanden in Brabant, Frisland en het Gooi, maar dat zal Paul Kimmage, die vandaag 66 jaar wordt, een rotzorg zijn.

07-05-2018