Pascal SIMON

Geboortedatum: 21 september 1956
Geboorteland: Frankrijk

Van 1982 tot en met 2002 heeft er een renner met de familienaam Simon in het peloton gereden. Vier broers en het leeftijdsverschil tussen Pascal de oudste en François de jongste is dertien jaar.
De beste van de vier was Pascal. Niet dat hij een Hinault was, maar wel een degelijk coureur die net tegen de top aanzat. Hij kon aardig klimmen en redelijk tijdrijden waardoor hij een goede ronderenner was.
Als zijn carrière zich verder zou hebben voltrokken, zoals die van zijn broers, dan zou hij al lang in de vergetelheid zijn geraakt. Maar hij is nog steeds een held in eigen land.
Dat werd hij op 18 juli 1983 toen hij in de Tour de France met de gele trui om de schouders moest opgeven. Die trui had hij in de tiende etappe veroverd. In de Pyreneeën.
De Schot Robert Millar won de rit van Pau naar Luchon en Pascal Simon werd in dezelfde tijd derde. Met ruim vier minuten voorsprong voerde hij het klassement aan. Maar het noodlot sloeg toe.
Een dag later kwam de renner uit Troyes namelijk ten val en hij brak daarbij een schouderblad. Een zware blessure waar menig renner voor zou opgeven. Maar, zo niet Pascal Simon want de Tour, daar moeten ze je uit dragen.
Hij vocht door en dankzij het koersverloop (er was geen uitgesproken favoriet) en zijn sterke Peugeot-ploeg overleefde hij dag na dag. Hij werd permanent gevolgd door zoemende camera’s want hij leed zichtbaar.
Een opgave registreren is drama en dat wilden de jongens van de pers niet missen. De concurrentie in de persoon van de jonge Parijzenaar Laurent Fignon kwam gevaarlijk dichtbij en bij de start van de zeventiende etappe naar l’Alpe d’Huez had Simon nog maar 52 seconden over.
Die bergrit in de Alpen – grandioos gewonnen door Peter Winnen – werd het drama Simon. Heel tv-kijkend Frankrijk en alles daarbuiten waar het werd uitgezonden, leefde mee met de martelgang van de beklagenswaardige geletruidrager.
Bij elke oneffenheid in de weg ging er een pijnscheut door zijn schouder. Hij hield het die dag 92 kilometer vol en toen stapte hij als een geknakte narcis in de volgauto.
Het was voor hem het einde van dagenlang lijden en het begin van onsterflijkheid. Shakespeare had het niet kunnen bedenken. Misschien wordt het vandaag wel weer opgehaald als de broers Régis, Jerôme en François hem komen feliciteren met zijn 61ste verjaardag.

21-09-2017