Pascal LINO

Geboortedatum: 13 augustus 1966
Geboorteland: Frankrijk

In België was het jarenlang heel erg, nadat Eddy Merckx afscheid had genomen. Elk talentje dat zich onderscheidde, al was het slechts in de Omloop van Sint-Jezus-Eyk, moest er aan geloven. Die werd groot geschreven.
Het was een soort heimwee. Jarenlang had de wielerpers zich uitsluitend op het fenomeen Merckx gericht en toen was hij er ineens niet meer. Het was een gevoel van: wat moeten we nu? Hoe moet het leven verder zonder Eddy?
Maar gelukkig was daar Willems of Schepers of Van Calster of De Wolf of hoe ze verder mochten heten, om je aan vast te klampen. Het legde een enorme druk op die jonge talenten om de nieuwe Merckx te moeten zijn en het werd dan ook steeds een teleurstelling.
Hetzelfde zagen we in Frankrijk na het afscheid van dat andere fenomeen: Bernard Hinault. Ook hier werden jonge talenten groot geschreven of anders gezegd: verzopen voor ze de zee hadden gezien.
Een van die talenten – en het was een groot talent – was Pascal Lino. Hij reed enkele jaren bij de profs, maar zijn zeges in de Ronde van Europa en een etappe in het Criterium International bleven nog onopgemerkt.
In de Tour de France van 1992 kwam de doorbraak. In de etappe naar Bordeaux pakte een kopgroep zeven minuten. Onze landgenoot Rob Harmeling won de etappe, maar Lino greep de gele trui. Hij behield dat kleinood maar liefst elf dagen en hij bracht het Franse volk daarmee in een euforie.
De opvolger van le Blaireau was opgestaan. In de tweede Alpenrit naar Sestrière was Claudio Chiapucci ongenaakbaar. Il Diabolo had ook de gele trui gepakt als zijn landgenoot Bugno niet de jacht had georganiseerd, waardoor Claudio net binnen bereik bleef van Miguel Indurain, de fietsende computer uit Baskenland.
In het door Bugno georganiseerde geweld moest Pascal Lino capituleren. Hij eindigde als vijfde in het algemeen klassement en hij werd de eeuwige belofte, wiens naam slechts op ‘Hinault’ rijmt maar meer ook niet.
Hij won in 1994 nog een etappe en hij werd nog een keer elfde in de eindstand, maar de grote belofte werd niet de vedette die hij op papier al jaren was. Later ondergingen nog een hele reeks andere Franse renners hetzelfde lot met Romain Bardet als laatste.
Komt er dan nooit meer een nieuwe Hinault? In een interview in Wielerrevue zei de vijfvoudig winnaar van de Tour eens het volgende over de Franse wielerjeugd: “Tot 150 kilometer kunnen ze mee, maar daarna is het met ze gedaan. Ze trainen gewoon niet genoeg, dat is het hele verhaal.”
Volgens de hereboer uit Bretagne zijn de salarissen veel te riant in relatie tot de prestaties die de heren leveren, of liever gezegd: niet leveren. Ze hebben geen zin om te trainen, maar krijgen betaald. Dat kan niet, aldus de voormalige ceremoniemeester van de Tour de France.
Pascal Lino is allang geen wielrenner meer, want hij wordt vandaag 52 jaar.

13-08-2018