Monique van der VORST

Geboortedatum: 20 november 1984
Geboorteland: Nederland

In 2009 hoorde ik voor het eerst haar naam toen ik Monique van der Vorst gehuldigd zag worden als de Gehandicapte Sporter van het Jaar. Ze zat in een rolstoel met een dwarslaesie, waardoor ze niet kon lopen.
Er werden beelden van haar getoond als handbikester en ik was zeer onder indruk. In zo’n karretje met alleen maar handkracht je zo rap voortbewegen is echt heel knap.
Er zat daar een leuk blond meisje dat wat verbaasd de wereld inkeek met een permanente glimlach om de mond. Drie jaar later haalde ze opnieuw alle kranten en nieuwsrubrieken omdat het gevoel in haar benen was teruggekeerd en ze weer kon lopen.
We zagen haar op de sintelbaan van het Olympisch Stadion uit de rolstoel stappen en een paar passen lopen. Het leek een wonder, zoals een moderne versie van Jezus die een kreupele liet lopen.
Toen ging het heel snel met de in Gouda geboren sportvrouw. Binnen de kortste keren liep ze marathons en werd als wielrenster ingelijfd door Rabobank. De geboren sportvrouw kon goed meekomen en reed gelijk op met de beste vrouwen van het peloton.
Er waren mensen die niet in wonderen geloven en haar beschuldigden vals te hebben gespeeld door als niet-gehandicapte in de gehandicaptensport gouden medailles te behalen. Onzin natuurlijk, want ze bedreef een sport waar ze haar benen niet bij nodig had.
Toen kreeg ze een ongeluk en het gevoel in haar benen keerde terug. Het was geen dwarslaesie geweest, maar een conversie, zeiden de artsen. Dat wil zeggen dat de benen wel willen, maar de hersenen daar de opdracht niet voor kunnen geven, waarschijnlijk vanwege een traumatische ervaring.
Enkele maanden later kwam er weer een terugval en zat ze weer regelmatig in de rolstoel en mocht ze op doktersadvies niet meer wielrennen. Het is allemaal een beetje onbegrijpelijk en ik heb het vermoeden dat de artsen het ook niet helemaal meer begrijpen.
Voor Monique is het echter zeer triest. Ze houdt intens van sporten, maar haar gedeeltelijke genezing heeft er voor gezorgd dat ze als gehandicapte niet meer bij de gehandicapten mag sporten en als niet-gehandicapte wielrenster niet meer bij de niet-gehandicapten mag koersen.
Als sporten in wedstrijdverband het liefste is wat je doet, dan vraag ik me af hoe gelukkig Monique van dit alles is geworden. Ik kan me voorstellen dat je dag in dag uit je hersens pijnigt om het te begrijpen, zeker als je bewegingswetenschappen hebt gestudeerd.
Anno 2018 is de situatie nog steeds hetzelfde, begrijp ik uit wat ik op internet over haar heb kunnen vinden. Ze doet intensief mee aan langeafstandlopen maar heeft zo nu en dan ook weer een terugval. Als ik het goed heb werkt ze bij de universiteit en is ze actief in het lezingencircuit. En natuurlijk viert ze vandaag haar 34ste verjaardag.

20-11-2018