Mino DE ROSSI

Geboortedatum: 21 mei 1931
Geboorteland: Italië

Toen Ajax bijna twee weken geleden zich door De Graafschap liet verrassen en PSV alsnog kampioen van Nederland werd, moest ik aan Piet van Heusden (foto 3) denken. De wereldkampioen achtervolging bij de amateurs in 1952.
Zijn tegenstander in de finale was de wereldkampioen van het jaar ervoor. Die was moeiteloos naar de finale opgestoomd. Piet ook trouwens, maar die was volsagen onbekend en vanwege dat feit bij voorbaat kansloos geacht.
Mino De Rossi (foto 1 en 2) kende geen twijfels. Niemand wist iets van die Amsterdammer, die ook in Nederland vrijwel onbekend was. Hij was uit het niets Nederlands kampioen geworden, dat wel, maar verder was er geen uitslag van hem bekend.
De Rossi dacht ‘floreale piccolo uovo’, oftewel appeltje/eitje en ging de avond voor de finale rustig slapen. Maar niet nadat hij zijn verzorgers de opdracht had gegeven om bij een drukkerijtje vast een jaartal bij te laten drukken op zijn publiciteitsfoto’s.
Achter de tekst ‘Campione del Mondo insequimento 1951’ kwam 1952 te staan en die foto’s werden de volgende morgen door zijn helpers vast aan de internationale pers uitgedeeld. Om vast naar hun kranten te sturen.
Niemand had oog voor Piet toen de twee als wassen beelden aan weerszijden van de baan recht tegenover elkaar stonden, wachtend op het startschot. De Italiaan die dacht al gewonnen te hebben en de ander die niets te verliezen had.
Zes minuten later kon het stapeltje publiciteitsfoto’s van Mino De Rossi in de vuilbak en werd de volslagen onbekende Amsterdammer, omringd door de voltallige internationale pers, naar het erepodium gevoerd.
De bloemen, de regenboogtrui en de klanken van het Wilhelmus in het achterhoofd gingen mee naar het Amsterdamse Mercatorplein, waar Fokje zijn verloofde wachtte met de innigste kus die ze in huis had (video).
De carrière van Piet heeft niet lang geduurd. Hij kon alleen maar achtervolgen. Hij werd nog drie keer kampioen van Nederland in die discipline, werd in 1954 nog vierde bij het WK om toen getrouwd met Fokje een sigarenwinkel in de Bilderdijkstraat te gaan runnen.
De Rossi werd wel prof en verdiende zijn brood voornamelijk met het rijden van zesdaagsen. Als goede subtopper kon hij aardig meekomen. Als voormalig wereldkampioen deed hij ook nog wel eens mee in een achtervolgingstoernooi, zoals in 1957 in Antwerpen.
Iedere zaterdag was er een aflevering met twee sterke achtervolgers. De winnaar kon dan uitgedaagd worden. Aan het eind van het winterseizoen kreeg de laatste winnaar de Savelkoul-armband en een vette geldprijs.
De Rossi daagde de Belgische kampioen Van Oostende uit en de wijze waarop hij de Belg versloeg maakte indruk. Zo veel indruk dat er geen uitdager van naam meer te vinden was. Geen prof had er trek in om vernederd te worden.
In het Antwerpse sportpaleis trainde elke dag een jonge onbekende Amsterdammer wachtend op een kansje. Ook hij was Nederlands kampioen achtervolging, maar het idee om De Rossi uit te dagen kwam niet bij hem op.
Bij gebrek aan een uitdager werd de jonge Nederlander door de baandirectie ingefluisterd de Italiaan uit te dagen. Bij winst zou hij een contract voor de zesdaagse krijgen. Een kans om zich de eerstvolgende zaterdag in de kijker te rijden.
De Italiaan nam er kennis van en dacht ‘floriale piccolo uovo’. Maar na een bliksemstart verloor De Rossi snel terrein en werd andermaal pijnlijk door een onbekende Amsterdammer verslagen.
De naam van Peter Post (foto 4) was gemaakt. Hij won uiteindelijk het toernooi en bracht het tot Keizer van de zesdaagsen.
Voor de arme Mino was het andermaal een traumatische ervaring en in huize De Rossi zul je dan ook nooit een bosje tulpen uit Amsterdam tegenkomen. Zelfs niet vandaag op z’n 85ste verjaardag.

21-05-2016