Miel VERSTRAETE

Geboortedatum: 17 mei 1938
Geboorteland: Nederland
Overleden op: † 09.07.2013

In de Tour de l’Avenir van 1962 presteerde de Nederlandse landenploeg, bestaande uit acht renners, geweldig. Er werden etappes gewonnen en Jan Janssen, Jan Hugens en Henk Nijdam waren heel lang kandidaten voor de eindzege.
In Montpellier kreeg de ploeg bezoek van de Franse ploegleider Maurice De Muer, die een aantal van die jonge Nederlandse talenten op het oog had voor zijn jonge Pelforth-ploeg.
Het gesprek verliep moeizaam, want de renners spraken geen woord Frans en De Muer geen woord Nederlands. Ploegleider Jefke Janssen had in de vier keer dat hij de Tour had gereden wat van die taal opgestoken en probeerde een en ander te vertalen.
De communicatie bleef desondanks haperen, maar het ging een stuk beter toen de Nederlandse soigneur van een Franse ploeg erbij kwam om als tolk te fungeren. Zo kwam er door toedoen van Gerrit Visser schot in het gesprek en de renners mochten bij het kruisje tekenen voor een eenjarige verbintenis.
Twee van hen deden dat ook. Jan Janssen heeft daar nooit spijt van gehad. In tegenstelling tot Miel Verstraete, afkomstig uit het Zeeuws-Vlaamse dorp Eede, waar koningin Wilhelmina op 13 maart 1945 weer voet op Nederlandse bodem zette na haar ballingschap in Londen tijdens de Tweede Wereldoorlog.
Miel kreeg spijt van zijn krabbel Gelokt door het bedrag dat in het contract stond had hij te snel zijn handtekening gezet. Drieduizend frank las hij in het geheel in het Frans opgestelde document. Franse francs natuurlijk en hij dacht dat het per maand was.
Maar het waren Belgische francs en het bedrag werd niet elke maand uitgekeerd, maar slechts eens per jaar. Jan Janssen maakte het niks uit, want hij had zijn doel bereikt, prof worden bij een Franse ploeg. Die wist precies wat hem te doen stond.
Bij een Franse ploeg zou hij de kansen krijgen om hogerop te komen. Materiaal en kleding werden beschikbaar gesteld en de sponsor betaalde verder alle kosten. Cora wilde nog wel even wachten met trouwen en samen gingen ze op Franse les. Want bij een Franse ploeg moest je Frans spreken, anders konden ze met je voeten spelen.
Bij Miel lag het anders. Die moest trouwen, want er was een kindje op komst. Er moest dus brood op de plank komen en dat kon hij van die drieduizend Belgische franken niet betalen. Hij kwam de verplichtingen van het contract netjes na, teeerde op de zak van zijn ouders en na een jaar was de stoere Zeeuw wielrenner af.
Voor Janssen betekende het zetten van zijn handtekening het begin van een grandioze carrière met onder andere overwinningen in de Tour, de Vuelta en het wereldkampioenschap. Voor Miel, ook een veelbelovende amateur met een mooie erelijst, betekende het het einde van zijn wielercarrière.
Een dag na het aflopen van het contract stond hij op de steiger stenen te stapelen. Dat deed hij uitstekend en iedere vrijdag kon hij een welgevuld loonzakje in ontvangst nemen. Hij is bouwvakker gebleven tot hij rond zijn zestigste jaar met de Vut kon.
Veel plezier heeft hij niet van die weldadige vrije tijd gehad, want zijn vrouw werd ziek en overleed na een langdurig ziekbed. Dat was een zware klap voor hem. In die periode heb ik hem eens gesproken om naar zijn herinneringen te vragen over die Tour de l’Avenir van 1962.
Ik trof een sombere man die van mening was dat hem in zijn wielertijd te veel oren zijn aangenaaid om er met plezier aan terug te denken.
Miel Verstraete overleed op 74-jarige leeftijd op 9 juli 2013, vandaag precies drie jaar geleden.

09-07-2016