Michel POLLENTIER

Geboortedatum: 13 februari 1951
Geboorteland: België

Hij was in de jaren zeventig een van de beste Belgische ronderenners. Een uitstekende klimmer en tijdrijder. Hij won de Ronde van Italië, werd tweede en derde in de Ronde van Spanje en eindigde twee maal als zevende in de Tour de France.
Met die uitslagen is er – zeker in België – een stoel in de wielerhemel gereserveerd, maar Michel Pollentier is de geschiedenis ingegaan als een loser, een schjemiel die in 1978 in de Tour dopingfraude pleegde, betrapt werd en in de gele trui als een risée uit de wedstrijd geflikkerd.
Hij had een rubberen peer gevuld met schone urine onder zijn oksel bevestigd en het slangetje via zijn wielerkleding naar zijn piemel geleid om met dat frauduleuze straaltje het daarvoor bestemde potje van de dopingcontrole te vullen door met de bovenarm pompende bewegingen te maken om de peer gelijk een blaas te legen.
Of het door de zenuwen kwam of door de oplettende arts is niet bekend, maar Polleke stond zo te hannesen dat de dopingdokter achterdochtig werd en hem sommeerde onmiddellijk zijn koersbroek en trui uit te trekken.
Zo kwam het bedrog van Polleke uit en werd de net gehuldigde nieuwe geletruidrager, zijn etappezege op Alpe d’Huez ontnomen en uit alle klassementen verwijderd. En daar stond de kleine held uit Keiegem met de tranen in de ogen. Voor de hele wereld te kijk gezet.
Hij zou die Tour misschien hebben gewonnen, maar het mocht niet zo zijn. De gele- en de bollentrui was-ie kwijt, maar kreeg wel direct een bijnaam: Peerke. Die paar minuten in een caravan daar boven op de Hollandse berg zullen hem tot zijn dood blijven achtervolgen.
De Tourdirectie heeft er niet mee gezeten, want nu kon de nieuwe Franse held Bernard Hinault op het schild worden gehesen. Een prachtige atleet en een mooie man die alles mee had om het nationale ego aller Fransen te strelen. Goddet en Lévitan haalden opgelucht adem, van die lelijke Polleke waren ze af. Geen gezicht op het erepodium in Parijs. Dis-donc!
Pollentier was inderdaad allesbehalve een schoonheid. Niet voor de spiegel en ook niet in het zadel. Een klein kalend mannetje, dat ook nog eens foeilelijk op zijn fiets zat en bij wie op het gezicht de grimassen van inspanning te zien waren. Hij ging wel hard, maar kon niet in een rechte lijn fietsen en maakte aldus veel meer meters. Het zag er niet uit. Dat was geen fietsen, dat was harken.
Zijn erelijst, waarop onder meer ook de Ronde van Vlaanderen prijkt, is mooi. Evenals zijn bankrekening, want iemand met zulke uitslagen verdiende veel geld. Op de spaarbank stond het, voor na de carrière als hij het leven ging leiden van een onbezorgde wielerpensionado.
Maar dat feest ging niet door. Peerke had een boekhouder in de arm genomen om zijn financiële zaakjes te regelen, maar die was ineens met de Noorderzon vertrokken met medeneming van vrijwel het gehele kapitaal, dat die arme Peer met zoveel zichtbare inspanning bij elkaar had geharkt.
Hij had ineens niets meer en de armoe leek zijn deel te worden. Maar met het karakter van een wielrenner is hij er toch weer bovenop gekomen. Met hard werken heeft hij nog een mooie zaak weten op te bouwen. In autobanden.
Hij is vandaag 65 jaar geworden, in België nog steeds de pensioengerechtigde leeftijd. Wellicht het laatste zetje om na een leven van hard werken nu van een welverdiende rust te gaan genieten.

13-02-2016