ad ad ad ad
Deel 3 is uit

Maurice PEETERS

Geboortedatum: 5 mei 1882
Geboorteland: Nederland
Overleden op: † 06.12.1957

Hij verscheen in 1916 voor het eerst aan de start van een wielerwedstrijd. Op de leeftijd van een veteraan begon hij aan een imposante wielercarriere. Die zou hem Olympisch goud en brons opleveren, alsmede een wereldtitel, zeven Nederlandse kampioenstruien en ettelijke andere ereprijzen.
Maurice Peeters was geen geboren Hagenaar, maar hij is er wel opgegroeid en dat was aan zijn taaltje goed te horen. Het plat Haagse dialect met die opvallende achter in de mond uitgesproken ij-, ou- en ui-klanken zou ook de enige taal blijven die hij beheerste.
Hij kreeg er echter de hele wereld mee plat. Het maakte niet uit wie hij nodig had om iets voor elkaar te krijgen, hij wond iedereen om zijn vinger.
Hij was geen begenadigd sprinter van het type Moeskops, Van Vliet en Derksen. Hij was wars van tactiek en als hij van zijn tegenstander de kans kreeg om het initiatief te nemen dan was het verloop van de race voorspelbaar.
Hij kwam dan vroeg op kop en perste er een lange machtsprint uit onder het motto: Wie van mij wil winnen moet er eerst maar eens zien langs te komen.
In zijn geboortestad Antwerpen begon zijn victorie. In 1920 werden daar zowel de wereldkampioenschappen verreden als de Olympische spelen gehouden en van beide toernooien kwam de hij met een hoofdprijs terug.
Ondanks het winnen van de regenboogtrui gold hij niet als een groot favoriet voor de Olympische sprinttitel. Hij begon het toernooi dan ook met verlies, maar via de herkansing handhaafde hij zich net.
Daarna ging het crescendo met de flamboyante Hagenaar en hij behaalde de gouden plak, die hij zijn hele leven aan zijn horlogeketting met zich mee zou voeren.
Vier jaar later deed hij in Parijs mee aan het tandemnummer, samen met Bosch van Drakestein. De leeftijden opgeteld waren de heren bijna tachtig jaar, maar dat was geen beletsel om de finale te bereiken.
Met drie tandems in de baan lag het duo in de voorlaatste bocht zelfs in gewonnen positie. Toen maakte stuurman Peeters plotseling een volstrekt onnodige en onlogische manoeuvre en zowel de Franse als de Deense tandem kon nog passeren.
Brons in plaats van goud. Jaren later kwam uit dat Peeters voor de wedstrijd iets te diep in het glaasje had gekeken.
Na het beëindigen van zijn carriere liet hij zich nog veelvuldig zien bij tal van wielerevenementen. Overal toonde hij zijn medailles en hij vond het leuk om met de groten van de wielerwereld van gedachten te wisselen.
Op z'n plat Haags uiteraard. Zo was hij in 1948 aanwezig bij de start van het WK voor profs in Valkenburg. Een van de favorieten was Gino Bartali.
Peeters ging op de Italiaan af, maar die had geen zin in praten en dat liet hij duidelijk blijken.
Peeters haalde zijn gouden plak tevoorschijn en met een priemende vinger die beurtelings naar hemzelf en naar Bartali wees, sprak hij luid: 'IK, wereldkampioen, JIJ niet!!! JIJ kapsones, IK niet!!!'
Maurice Peeters stierf in 1957 op 75-jarige leeftijd.

Uit Wielerhelden van Oranje 2003

05-05-2016