Maurice DIOT

Geboortedatum: 13 juni 1922
Geboorteland: Frankrijk
Overleden op: † 04.03.1972

De Parijzenaar Maurice Diot, één van de betere Franse renners van direct na de Tweede Wereldoorlog, was een eerzuchtige, rechtlijnige, dappere, taaie coureur die echter ook wel werd gekwalificeerd als een koppige ruziemaker.
Een kleine, breedgeschouderde man die voor hij wielrenner werd het turnen had beoefend. Aan de ringen en daar krijg je enorme spierballen van, met Lord of the Rings Yuri van Gelder als lichtend bewijs.
Diot werd als wielrenner in 1945 kampioen van Frankrijk bij de amateurs en dat was voor hem aanleiding om beroepsrenner te worden. In de tien jaar die volgden stond hij talloze malen op het erepodium, maar zelden als eerste.
Hij startte zes keer in de Tour de France en bereikte slechts twee keer Parijs met een 49e plaats als beste resultaat. Hij was meer een eendagsrenner die excelleerde als het zwaar was met nog vele kilometers voor de boeg.
Een gedegen rouleur die het bijna altijd aflegde als het op sprinten aankwam. Zijn grootste zege was in 1949, toen hij na een lange solo Parijs-Brussel won. Dat was niet zijn enige klassieke overwinning want hij won twee jaar later ook de laatste editie van Parijs-Brest-Parijs.
Een fossiel overblijfsel uit het stenen tijdperk van de wielersport, want die eendagskoers ging maar liefst over 1182 kilometer. Met een gemiddelde van zo’n dertig kilometer per uur waren de deelnemers dus zo’n veertig uur aan één stuk aan het fietsen. Daarbij vergeleken was Bordeaux-Parijs een eitje, een wedstrijd die Diot ook vele malen heeft gereden met twee tweede plaatsen achter onze Wim van Est als beste resultaat.
In 1951 ontsnapte Diot tussen Brest en Parijs met zijn landgenoot Edouard Muller. Ze bouwden een comfortabele voorsprong op van tientallen minuten en spraken onderweg af dat ze tot de streep bij elkaar zouden blijven om in een eerlijke sprint de overwinning te betwisten.
Zo gezegd, zo gedaan, tot Muller enkele kilometers voor de streep een lekke band kreeg. Diot, die merkwaardigerwijs door het leven ging met de bijnaam Le Teigneux (de valse kat), kneep direct in de remmen en stak zelfs een handje toe bij het omleggen van een nieuwe band.
Ploegleider Antonin Magne reageerde furieus en wenste Diot alles toe wat daarvoor in aanmerking kwam. Diot haalde slechts zijn schouders op en versloeg in de pas-de-deux van twee strijkijzers zijn vluchtmakker in de sprint. Het was de tweede klassieker op zijn palmares.
Volgens hemzelf waren het er echter drie, want in 1950 werd hij tweede in Parijs-Roubaix achter een magistrale Fausto Coppi. De Italiaan had Diot kort voor Roubaix zo maar losgereden en in de luttele kilometers naar de roze piste een voorsprong gerealiseerd van meer dan drie minuten.
Aan de finish zei Diot tegen de pers: ‘Ik, Maurice Diot heb vandaag Parijs-Roubaix gewonnen, want Fausto is hors categorie, die telt niet mee.’
Na zijn carrière werd hij meubelmaker in het achterland van Bordeaux. Een eerbiedwaardige handwerksman die zo nu en dan nog eens liet zien dat hij nog steeds een behoorlijke ruziemaker kon zijn, wat hem uiteindelijk fataal werd.
Zo raakte hij eens in conflict in het verkeer en er ontstond een behoorlijke woordenwisseling met een andere automobilist. Toen Diot de man te lijf wilde gaan zette die het op een lopen met Diot achter zich aan. De twee renden gefixeerd op elkaar de rijweg over en Diot werd aangereden door een auto. Met dodelijke afloop net toen zijn zonen Maurice junior en François hun eerste successen begonnen te boeken.
Dat fatale ongeluk vond vandaag precies 46 jaar geleden plaats. Maurice Diot was toen nog maar 49 jaar oud.

04-03-2018