Mario CIPOLLINI

Geboortedatum: 22 maart 1967
Geboorteland: Italië

Je hebt wielrenners en je hebt fietsende artiesten. Dat zijn de mannen die zich altijd bewust zijn dat het publiek vermaakt moet worden. Piet van Kempen, Jan Pijnenburg en Kees Pellenaars waren in een ver verleden mannen die het publiek op de banken kregen.
Peter Post was er ook zo één. Altijd bereid de lont van het kruitvat te ontsteken als het auditorium op de tribunes wegdommelde. Vaak tot ongenoegen van zijn collega’s joeg hij dan de temperatuur naar recordhoogte om het publiek te laten smullen en op de banken te krijgen.
In een recenter verleden was Theo Bos ook zo’n jongen maar hij en de coureurs die ik hierboven noemde zijn allemaal baanrenners. Op de weg kom je dit type minder tegen. Ze zijn er wel, maar geen van die mannen kan ook maar in de schaduw staan van Mario Cipollini.
Die fantastische sprinter die in 2002 wereldkampioen werd en drie jaar later afscheid nam, in de wetenschap dat hij niet gauw vergeten zal zijn. Misschien wel als sprinter, want of hij beter was danmannen als Cavendish, Kittel en Groenewegen valt niet meer te bewijzen, maar als fietsende artiest is hij niet te evenaren.
Mooie Mario of Supermario was een fenomeen. Als begenadigd sprinter, maar vooral als showbink. Hij had er alles voor mee. Een mooie jongen met een fantastisch atletisch lijf. Lang voor een Italiaan, maar voor de rest op en top een vertegenwoordiger van de in dat land zo verafgode machocultuur.
Razendsnel en winnaar van reeksen etappes in diverse kleine en grote rondritten. Die hij overigens zelden heeft uitgereden, want als er een brug opdook zat Mario binnen de kortste keren thuis. Maar niet nadat hij zijn kunstje weer een of meer keren had opgevoerd.
Maar Mario was ook winnaar van vier klassiekers en natuurlijk behaalde hij de mooiste wereldtitel, die er te behalen is, die bij de profs op de weg. Het parcours in het Belgische Zolder was vlakker dan een biljartlaken en geheel op zijn sprinterslijf geschreven.
Sprinters krijgen niet zo vaak een kans om wereldkampioen te worden en Mario wist dat hij die kans moest grijpen. Daarom zat hij al kilometers voor de streep op de eerste rij van het peloton, toen achter hem zo’n tachtig renners tegen het asfalt kletterden.
Met een triomfantelijke lach op zijn gezicht, want hij wist dat niemand hem nog zou kunnen houden. Cipo was ook een baanbreker en als ik in de huidige tijd in de Tour, Giro of Vuelta de drager van de leiderstrui zie, dan is die geheel in het geel, roze of rood gehuld. Niet alleen de trui heeft die kleur maar ook de broek, sokken, schoenen, handschoenen, zonnenbril, helm en zelfs zijn fiets.
Mario was de eerste die dat deed en hij had maling aan de boete die hem werd opgelegd omdat hij de kledingregels had overtreden. Ook in andere koersen hulde hij zich menigmaal in een outfit dat bij de gelegenheid paste.
Hij werd er voor beboet, maar dat had hij er graag voor over. En toen hij in zijn laatste Giro aan de start verscheen met een roze hansop van nek tot enkels werden er geen protesten meer gehoord.
Wel een vertederende glimlach bij iedereen en een blik van verstandhouding die zei: Mario is Mario! Die Mario wordt vandaag al weer 51 jaar.

22-03-2018