Manus BRINKMAN

Geboortedatum: 10 november 1928
Geboorteland: Nederland
Overleden op: † 29.06.2016

Van mijn goede wielervriend Hans van Houdt kreeg ik vanmorgen het droevige bericht dat Manus Brinkman op 87-jarige leeftijd in een hospice in Roosendaal is overleden.
Manus was wielrenner, maar niet zoals bijna alle coureurs die in Nederland actief zijn en zijn geweest. Hij en zijn fiets waren onafscheidelijk. Hij zal ook wel een auto hebben gehad, maar de racefiets was zijn manier om zich te verplaatsen. In weer en wind, zon en regen.
Hij begon direct na de oorlog met de wielersport. Hij beschikte over talent, maar kon zich nooit helemaal op de wielersport werpen omdat hij er altijd fulltime bij heeft gewerkt.  In het begin van de jaren vijftig ging hij desondanks uitslagen rijden, ook al waren die bescheiden.
Pas toen hij mee ging doen aan het cyclocrossen, een nieuw onderdeel van de wielersport, begon hij naam te maken. Hij had aanleg voor deze combinatie van hollen, springen en fietsen.
In de tweede helft van de jaren vijftig won hij bijna elke cross waar hij aan meedeed en zo werd de naam van Manus synoniem voor cyclecross.
Je kon er echter niet van leven en aangezien hij vrouw en kinderen had begon Manus een racespeciaalzaak in de Rotterdamse Oranjeboomstraat. Hij ontpopte zich tot een vaardig constructeur en zette vele jonge wielrenners uit het Rijnmondgebied vakbekwaam op de fiets.
Naast al die activiteiten bleef hij zelf fietsen. Als amateur, als prof, als veteraan, Manus was niet van zijn fiets te slaan. Toen er geen leeftijdscategorie meer was om te koersen trok hij er elke dag op uit om te trainen. Voor wat? Doet er niet toe. Fit blijven in de wedloop met de ouderdom.
Hij heeft geen palmares gerealiseerd waar je van omvalt, maar als veldrijder was hij de eerste Nederlander die internationaal mee kon komen en hij is zijn leven lang een propagandist gebleven van de wielerdiscipline die de meeste beroepsrenners uit zijn tijd als een tijdverdrijf voor de wintermaanden beschouwden.
Het is dan ook een beetje sneu dat toen de KNWU in 1963 voor het eerst een Nederlands kampioenschap veldrijden organiseerde Manus het als 35-jarige niet meer redde tegen veel jongere tegenstanders als Huub Harings, Cor Rutgers, Cock van der Hulst en Jan van Dijk.
In 2008 werd ik eens gebeld door de redactie van het sportprogramma Holland Sport, gepresenteerd door Wilfried de Jong. Ze wilden Manus in het programma hebben omdat hij de eerste Nederlandse wielrenner was die ooit aan het WK veldrijden had meegedaan.
Dat was in 1957 en aan de vooravond van het WK veldrijden in Hoogerheide wilden ze de pionier van de Nederlandse veldrijsport graag in de uitzending. "In m’n blote reet op de massagetafel", zoals hij dat lachend door de telefoon noemde, een vast onderdeel van dat programma.
Ik gaf zijn 06-nummer door en de volgende maandag zag ik Manus in zijn onderbroek en een kuise handdoek om de lendenen op de massagetafel van De Jong liggen. Een tachtigjarige met het afgetrainde lijf van een veertiger.
Tijdens het gesprek troefde hij de ervaren cabaretier menigmaal af met gevatte antwoorden en kreeg daarmee de lachers al snel op zijn hand. Want Manus is iemand met twee benen op de grond of in zijn geval: twee voeten op de pedalen.
Hij was totaal niet onder de indruk van de entourage van het programma en het feit dat hij met zijn handdoekje door misschien wel een miljoen mensen bekeken werd.
Ik wens zijn vrouw Dinie, lang geleden een pionier van het Nederlandse vrouwenwielrennen, en de verdere nabestaanden veel sterkte toe bij het verwerken van het verlies.

29-06-2016