Ludo PEETERS

Geboortedatum: 9 augustus 1953
Geboorteland: België

Wielrenners staan in het algemeen niet bekend als taalvernieuwers, hoewel met wielerjargon prachtig proza en zelfs poëzie is te bedenken.
Met uitzondering van De Kneet ken ik echter nauwelijks renners die daar veel aan hebben bijgedragen. In 1997 was ik voor Wielerrevue op bezoek bij Ludo Peeters in Brasschaat om met hem te praten over een van zijn vele overwinningen.
Dat was Parijs-Brussel in 1977. Het was het oprichtingsjaar van Wielerrevue en ik had de opdracht iedere maand een pagina over een renner of renster te vullen die in dat oprichtingsjaar een bijzondere prestatie had geleverd.
Ik herinner me dat ik zeker een uur heb staan wachten voor het fraaie landhuis van Peeters in Brasschaat. Op alle deuren gebonsd en op alle ramen getikt, maar lauw loene. Tot de deur plotseling openging en hij vertelde dat hij de paarden aan het verzorgen was en niets had gehoord.
Die overwinning in Parijs-Brussel was hij niet vergeten. “We gingen met dertig man de finale in. Daar waren grote mannen bij als Hinault, Kuiper, Demeyer, Maertens, Dierickx, De Vlaeminck en Kelly.”
In de finale van die klassieker is de Alsemberg bijna altijd van beslissende betekenis. Zo ook in 1977. “De Alsemberg was toen net met kasseien belegd en die waren door de aanhoudende regen spiegelglad geworden. Daar moet je van durven profiteren, maar niet al te gretig.”
En toen kwam dat woord, dat ik natuurlijk kende, maar nog niet als werkwoord: “Ik ben daar gedemarreerd op een wijze waarbij men denkt: die achterhalen wij nog wel. Dat noemen wij: ‘zoetemelken’.” Het behoefde geen nadere uitleg.
Ludo Peeters reed jarenlang in Nederlandse dienst en kan een prachtige palmares overleggen. Tussen 1975 en 1988 behaalde hij zeven klassieke overwinningen en achttien zeges in de zogeheten Belgische semi-klassiekers.
Hij won zowel de Ronde van België als die van Luxemburg en hij startte tien keer in de Tour. Hij reed ze ook alle keren uit, behaalde drie etappeoverwinningen en droeg een dag de gele trui.
Wielrennen was als kind niet zijn eerste keus, vertelde hij. De paardensport was zijn grote passie. Zijn vader was een talentvol springruiter en dat wilde hij ook.
Maar dat zat er om financiële redenen niet in en werd het wielrennen. Ook mooi, maar de passie voor de paardensport is gebleven. Dat zijn dochterlater wel in de voetsporen van zijn vader is getreden, heeft Ludo veel goed gedaan.
Met zijn tweede keus heeft Ludo genoeg geld verdiend om na zijn carrière in een eigen bouwbedrijf te investeren. Met daarnaast een afdeling voor projectontwikkeling om de orderportfeuille gevuld te houden.
Het werd een succes en zo ‘zoetemelkte’ deze bescheiden wielerpensionado aangenaam door het leven. Met zijn paarden, die ik ook nog even mocht bekijken.
Ludo Peeters wordt vandaag 63 jaar.

09-08-2016