ad ad ad ad
Deel 3 is uit

Leandro FAGGIN

Geboortedatum: 18 juli 1933
Geboorteland: Italië
Overleden op: † 06.12.1970

Leandro Faggin was een geweldige achtervolger, die als prof twaalf jaar onafgebroken kampioen van Italië was. De renner uit Padua reed bijna uitsluitend op de baan en toucheerde hoge startgelden in de zesdaagsen en omniumwedstrijden.
Hij was natuurlijk een grote naam met zijn vier wereldtitels op de poursuite en twee gouden medailles bij de Olympische Spelen. Die gouden plakken behaalde hij op de baan bij de spelen van 1956 in Melbourne.
Individueel won hij daar de tijdrit over 1 kilometer en met zijn landgenoten Gasparella, Domenicali en Gandini won hij de ploegachtervolging over vier kilometer. In 1954 werd hij, volslagen, onbekend voor het eerst wereldkampioen.
Dat was bij de amateurs en hij versloeg in de finale de Brit Brotherton. Een jaar later werd hij derde en weer een jaar later tweede. Toen werd hij geklopt door zijn landgenoot Ercole Baldini.Die werd in dat jaar ook Olympisch kampioen in het achtervolgingstoernooi.
Twee jaar nadien stond Faggin weer in de finale, maar nu bij de profs. Roger Rivière, het wonder uit Saint Étienne was te sterk voor hem. Een paar jaar lang hoorden we niets van hem, maar in 1961 was hij er weer.
Hij werd derde in het WK achtervolging achter Rudi Altig en Willy Trepp. Tussen 1962 en 1968 werd de kalende Italiaan drie keer wereldkampioen, waarbij hij respectievelijk Peter Post en twee keer Ferdi Bracke in de finale klopte.
Verder werd hij nog twee keer tweede en twee keer derde. Hij leek niet van het erepodium af te slaan. Behalve Post en Bracke waren zijn grootste concurrenten in die jaren Henk Nijdam, Dieter Kemper, Hugh Porter en Tiemen Groen.
Persoonlijk herinner ik me Faggin het meest van het WK in 1962 in Milaan. Hij moest het in de finale opnemen tegen Henk Nijdam. De vader van Jelle won en ik zag dat gebeuren in een zaaltje van een hotel aan het Lago d’Orta.
Ik was daar met vakantie en logeerde er met mijn aanstaande bruid en een bevriend stel en met de mannelijke helft daarvan zat ik in dat zaaltje om die finale te zien op het daar opgestelde zwart/wit teeveetje. Dat het kleine familiehotel die luxe had was al een wonder op zich.
Vlak voor de finale begon ging de deur open en een stuk of twintig luidruchtige Italianen kwam binnen en nam plaats. Nadat Nijdam had gewonnen konden mijn vriend en ik onze vreugde daarover niet bedwingen en schreeuwden het uit.
De stemming werd gelijk vijandig, net als toen ik jaren later op de eretribune van De Kuip begon te juichen toen Ajax tegen Feyenoord al na enkele minuten scoorde. Als blikken en verbaal geweld konden doden was ik nooit levend dat stadion uitgekomen.
Om op Faggin terug te komen, de Italiaan is ondanks al die WK-successen niet rijk geworden van zijn sport. Hij verzilverde zijn grote naam als jachtrijder in de zesdaagsen (gij won er negen) en verdiende goed zijn brood. Maar wat geld betreft had hij beter wegrenner kunnen worden.
Leandro Faggin overleed op 6 december 1970 aan een slopende ziekte. Hij werd slechts 37 jaar.

18-07-2017