Klaus-Peter THALER

Geboortedatum: 14 mei 1949
Geboorteland: Duitsland

We kennen Klaus-Peter Thaler natuurlijk in de eerste plaats als een zeer goed veldrijder, die vier maal de wereldtitel behaalde. Twee keer bij de amateurs en even vaak bij de beroepsrenners.
Hij was in die tak van sport ook nog een keer Vizeweltmeister, zoals de Duitsers dat zeggen en dat klinkt veel aardiger dan tweede, of nog erger eeuwige tweede. Behalve een topper in het veld was Thaler ook een heel goede wegrenner.
Als amateur liep hij in 1976 in Montreal een zilveren medaille mis toen hij in de sprint van de Olympische wegwedstrijd Fons De Wolf hinderde en hem als sanctie het zilver werd ontnomen. Hij werd teruggezet naar de negende plaats.
Na dit Olympisch avontuur tekende hij een profcontract bij de Spaanse Teka-formatie. Hij was een echt winnaarstype en won zowel op de weg als in het veld heel wat koersen. Op de weg vooral dankzij zijn sterke eindschot.
In 1978 contracteerde Peter Post hem voor de TI-Raleigh-ploeg en nam hem gelijk mee naar de Tour de France. Het jaar ervoor had Didi Thurau veertien dagen in het geel gereden en in West-Duitsland werd over niets anders meer gesproken.
Het gevolg was dat de vraag naar Raleigh-fietsen enorm steeg, reden waarom ze bij de sponsor in Engeland graag zagen dat er na het vertrek van Thurau weer een Duitser in de ploeg werd opgenomen.
Thaler was een rappe en Post gokte dat die wel eens voor succes zou kunnen zorgen. Goed gegokt, want al in de derde etappe sloeg Thaler toe en realiseerde het derde succes voor Raleigh, nadat Jan Raas in Leiden de proloog had gewonnen en vervolgens de eerste rit naar Sint Willebrord.
Thaler won vervolgens de door veel valpartijen ontsierde derde rit. Een groep van een man of veertig was in de stromende regen overeind gebleven en Thaler was de snelste. In het algemeen klassement naderde hij met dit succes de geletruidrager Jacques Bossis tot op twintig seconden.
Daarmee wist hij vrijwel zeker dat hij de volgende dag het geel zou kunnen veroveren, want er stond op de vierde dag een ploegentijdrit op het programma en daarin was de ploeg van Post schier onverslaanbaar.
Het werd een helse rit over 153 kilometer (!) en Thaler wist in het spoor te blijven van Raas en Knetemann, de mannen die in deze discipline de ploeg aanvoerden.
De tijden telden niet mee voor het individuele klassement, maar de eerste ploegen in de uitslag kregen wel bonificaties en dat was genoeg om Thaler in de gele trui te helpen. Twee dagen later nam Gerrie Knetemann het kleinood over en Klaus-Peter beëindigde de Tour op een 35ste plaats met een achterstand van een uur en tien minuten op winnaar Bernard Hinault.
In 1980 debuteerde een sterke West-Duitse ploeg in het profpeloton, gesponsord door Puch met Rudi Altig als ploegleider. Thurau was als kopman bij IJsboerke weggehaald en Thaler werd een van de pijlers van de Puch-ploeg.
Maar de successen in de Raleigh-kleuren kon Thaler bij Puch niet meer bewerkstelligen en in de laatste jaren van zijn loopbaan beperkte hij zich tot het veldrijden. Hij had toen al alle diploma’s van wielertrainer op zak en hij werd dan ook bondscoach van West-Duitsland.
Als in mijn gesprekken met oud-Raleigh-renners zijn naam viel, was de reactie steeds een veelzeggend zwijgen. Hij lag niet goed in de ploeg, begreep ik.
Klaus-Peter Thaler viert vandaag zijn 68ste verjaardag, met of zonder felicitaties van zijn vroegere Raleigh-ploegmaten.

14-05-2017