Kim ANDERSEN

Geboortedatum: 10 februari 1958
Geboorteland: Denemarken

Kim Andersen droeg in de Tour de France van 1983 zes dagen de gele trui. Ik kon me dat nog wel herinneren toen ik in augustus 2004 een gesprek met hem had. Hij nam als ploegleider met de CSC-ploeg deel aan de Eneco Tour. Hij vertelde me tot mijn verbazing dat hij die eer te danken had aan zijn kopman Joop Zoetemelk.
Dat zat zo, Joop was aan die Tour begonnen als een van de favorieten. Bernard Hinault was er dat jaar niet bij en Laurent Fignon was nog een onbekende jongere. Zo werd Joop op z’n 36ste nog als een van de kanshebbers op de eindzege gezien, samen met Lucien Van Impe, Robert Alban en Phil Anderson.
De Nederlandse veteraan begon geweldig, maar al na enkele dagen werd bekend dat hij een positieve plas had afgeleverd. Hij kreeg een terugzetting in het klassement van vele minuten aan zijn broek en was gelijk kansloos voor de eindzege of een hoge klassering.
Hoe dat zat met die doping is een ander verhaal, maar in de Nederlandse kranten stond te lezen dat de winnaar van 1980 die Tour als een dood vogeltje heeft uitgereden, reden waarom onze Nederlandse pennenridders maar niet begrepen waarom hij niet lekker naar huis ging.
Maar het woord ‘opgeven’ stond niet in Joop’s woordenboek, in dit geval ook omdat hij als kopman nog de verantwoordelijkheid droeg voor zijn Coöp-Mercier ploeg. In plaats van kopman werd hij, volgens Andersen, in de rest van die Tour de grote regisseur, die zijn ploeggenoten precies aangaf wat ze moesten doen om een etappe te winnen.
 Zo wonnen achtereenvolgens Régis Clère, Kim Andersen, Pierre Le Bigaut, Michel Laurent en Jacques Michaud elk een rit en ging Zoetemelk zelf voorop in de ploegentijdrit over honderd kilometer, die glansrijk door de Coöp’s werd gewonnen. Bovendien droeg Kim Andersen zes dagen de gele trui, omdat de ploeg precies de tactiek volgde die Joop ’s avonds aan tafel uitstippelde. De stemming in de ploeg was uiteraard opperbest en was allerminst ongeïnspireerd, zoals de Nederlandse kranten schreven.
Ze konden het goed vinden, de Deen en de Nederlander. Ze deelden de kamer en Andersen heeft vele malen in Huize Zoetemelk gelogeerd als ze samen van de koers kwamen. Ook nam Joop hem vaak als knecht mee naar de Nederlandse criteriums, waar veel geld te verdienen was, vertelde de Deen mij op die kleine rommelige hotelkamer in Roosendaal.
Twee jaar na die Tour van 1983 kreeg Andersen de kans om iets terug te doen. Dat was bij het wereldkampioenschap in Giavera del Montello, toen Joop in de laatste kilometers zijn vermaard geworden demarrage plaatste. Andersen reed op dat moment voorop in de kopgroep met alle favorieten, die naar elkaar begonnen te kijken. Twee duwen en hij had aan het wiel van Joop gezeten.
“Ik had zo naar hem toe kunnen springen, maar ik kon het niet. Die twee jaar dat ik met Joop in de ploeg heb gezeten, flitsten op dat moment door mijn hoofd. Ik kon het niet. Noem het een cadeau voor een goede vriend.”
Andersen vergat in dat gesprek mee te delen dat hij zelf ook wel een aardige renner was geweest. Met op zijn erelijst overwinningen in de Waalse Pijl, de Grand Prix d´Isberques, Parijs-Camembert en de eindklassementen in de Ronde van Denemarken (2x) en Parijs-Bourges. Plus nog tal van etappezeges in diverse rondritten, waarbij de Ronde van Spanje en die reeds vermelde etappe in de Tour van 1983.
Na zijn gedwongen afscheid werd hij ploegleider bij de ploegen van Bjarne Riis. Hij is nog steeds ploegleider, maar nu bij Trek Factory Racing, waar hij met een andere Nederlandse kopman te maken heeft, te weten Bauke Mollema. En natuurlijk ook met Fabian Cancellara en Franck Schleck.
Dat hij nog steeds in het wielerwereldje actief is, terwijl hij als renner voor het leven werd geschorst, vanwege recidive in het dopinggebruik, is vreemd. Het is weer een voorbeeld van de dubbele moraal, want waarom werden Steven de Jongh, Jeroen Blijlevens en recentelijk Michael Boogerd wel ontslagen en hij niet? Een open vraag waar ook de vandaag 58 jaar wordende Kim Andersen geen antwoord op zal hebben.

10-02-2016