Joaquim AGOSTINHO

Geboortedatum: 7 april 1942
Geboorteland: Portugal
Overleden op: † 10.05.1984

West-Europa is de bakermat van de wielersport en als we met een viltstift op de kaart de grenzen aangeven dan kunnen we die bakermat vrij exact begrenzen. Van het noorden van Nederland langs de oostgrenzen van Duitsland, Zwitserland en Italië naar het Iberisch schiereiland en zo weer naar boven langs de kusten van Frankrijk, België en Nederland.
Daarbinnen ligt het gebied waar vrijwel alle grote wedstrijden worden gehouden en waar de traditie van het cyclisme diep verankerd is.
In al die landen bestaan er legendes omdat er in de loop der geschiedenis duizenden renners van naam zijn geweest. De enige uitzondering is Portugal. Ik kan nog geen vijf Portugese renners van naam opnoemen.
Wel is er een Portugese wielrenner geweest met legendarische proporties: Joaquim Agostinho. Veertien keer stond de man aan de start van de Tour en acht keer eindigde hij bij de eerste tien.
Twee keer derde achter het illustere duo Hinault-Zoetemelk. Winnaar van vijf etappes waaronder een koninginnenrit naar Alpe d’Huez, waar bocht 17 naar hem is vernoemd.
Tinho werd hij genoemd, zowel een afkorting als een koosnaam. Agostinho was geliefd, zowel bij zijn collega’s als bij het publiek. Een simpele boerenman van wie niet eens vaststaat wanneer hij precies is geboren. Hij was waarschijnlijk analfabeet en heeft, voor hij ging wielrennen, als huursoldaat de meest vreselijke dingen meegemaakt.
Of bedreven, wie zal het zeggen, want in de koloniale bevrijdingsoorlog in Mozambique ging het er hevig aan toe. Dat weten we uit de geschiedenisboeken. Zelf heeft hij er nooit over gepraat, maar wel weten we dat hij er keihard van is geworden.
Hij viel vaak, want hij was geen handige renner die overal tussen door stuurde. Als er gevallen werd, dan lag hij er meestal bij en zijn kleine geblokte lijf zat onder de littekens. Niet piepen, pleister erop en koersen, was zijn devies.
Iemand met een dergelijke reputatie had groots moeten sterven, vind ik, maar het was te schjemielig voor woorden, dat hij zijn einde vond doordat een loslopend hondje overstak in de Ronde van de Algarve.
Tinho beleefde zijn zoveelste chute, stond direct op, inspecteerde zijn lijf en fiets, bevond ze beide in orde en ging verder. Nog geen schrammetje. Een schedelbasisfractuur vertoont echter geen schrammetje als waarschuwing voor onheil. Joaquim Agostinho reed de rit uit en meldde zich toen, vanwege stekende hoofdpijn, bij de dokter.
Die zag de lege blik in zijn ogen en wist genoeg. Een half uur later lag hij tussen de witte lakens in het ziekenhuis waar hij elf dagen later overleed.
Portugal had zijn grootste wielrenner aller tijden verloren.

07-04-2016