Jens VOIGT

Geboortedatum: 17 september 1971
Geboorteland: Duitsland

Als kind was ik fan van enkele wielrenners, maar als volwassene ging dat over. Er zijn wel enkele renners die ik sindsdien hoog heb zitten, maar door meer levenservaring leer je ook hun tekortkomingen zien.
Zo kan ik Tom Dumoulin waarderen, vooral om de wijze waarop hij zijn sport benadert en in het leven staat. Hij is niet het type dat zich dingen laat aanpraten en blijft onder alle omstandigheden zichzelf. Zeker als er verloren is. Dan heeft hij zwaar de pest in en schroomt niet dat te tonen.
Een ander voorbeeld van een renner die mij kan bekoren is Jens Voigt. Of kon bekoren, want Jens is twee jaar geleden gestopt. Niet op zijn hoogtepunt, maar wel met een hoogtepunt. Zijn laatste wedstrijd was een aanval op het werelduurrecord, en die poging slaagde.
Jens behoort tot de renners op mijn lijstje van voorkeuren omdat hij tegelijkertijd iets uitstraalt van levenswijsheid, relativeringsvermogen, beroepsernst, zelfspot en fanatisme. En daarbij ook nog een geboren Duitser is, waarover een sonore stem op de radio mij iedere dag weer toeroept dat Duitsers geen grappen maken.
Jens Voigt werd vandaag 45 jaar geleden geboren in Grevesmühlen, in Oost-Duitsland, de toenmalige Deutsche Democratische Republik. Hij behoorde samen met onder andere Jan Ullrich tot de laatste lichting Oost-Duitse wielrenners die binnen een abjecte topsportcultuur is opgeleid.
In 1994, een jaar voor die categorie werd opgeheven, leverde hij zijn eerste grote prestatie door als amateur de Vredeskoers te winnen. Die etappewedstrijd gold tot 1989 als de Tour de France van het Oostblok. Het was voor de grote ploegen van het profpeloton geen aanleiding hem in te lijven. Pas nadat hij bij een soort Australische opleidingsploeg wat ervaring had opgedaan, was er belangstelling van de Franse ploeg Gan.
Na een jaar nam Crédit Agricole, een andere Franse ploeg, hem over. Daar ontwikkelde hij zich tot een breed inzetbaar renner die goed was in tijdrijden en verder een specialist was in kleine etappekoersen. Hij hield aan zijn Franse jaren zijn vrouw over en zijn woonplaats in Zuid-Frankrijk. Maar zijn volgende wielervaderland werd Denemarken, waar hij onder leiding van Bjarne Riis bij Saxo Bank tot grote prestaties kwam.
Zijn erelijst vermeldt onder andere vijf overwinningen in het Criterium International en drie zeges in de Ronde van Beieren. Verder staan etappekoersen als de Ronde van Saksen, de Ronde van Polen en twee maal de Ronde van Duitsland op zijn naam.
Vooral zijn zege in de Deutschland Tour van 2006 maakte grote indruk. Hij won drie ritten, waaronder de koninginnenrit. Het was de vijfde etappe van het Duitse Seefeld naar het Oostenrijkse Sankt Anton en er stonden nogal wat klimkilometers op het programma.
Levi Leipheimer had deze dag uitgekozen om zijn slag te slaan, maar hij kreeg Voigt er niet af, wat hij als betere klimmer ook probeerde. Tot aan de eindsprint toe, waar Jens uit zijn tenen nog het vermogen haalde om de Amerikaan te verslaan.
De dag erna won hij de tijdrit en de slotetappe was een vlakke rit waarin hij niet meer in gevaar kwam. Het was de mooiste overwinning in zijn loopbaan die ook gekenmerkt werd door enkele doodsmakken. De ergste was in de Tour de France, waarin hij zeventien keer van start ging, toen hij in 2009 in de zestiende rit hard onderuit ging.
Er was nog maar dertig kilometer te gaan in de afdaling van de Col du Petit-Saint-Bernard. Jens was mee in een kopgroep en reed in laatste positie. Door een oneffenheid in het wegdek verloor hij de macht over het stuur en kwam vol op zijn hoofd terecht.
Waarschijnlijk was hij het bewustzijn al verloren toen hij door de lucht zweefde, want hij stak geen armen uit om zijn hoofd te beschermen. Buiten kennis bleef hij liggen en de goegemeente thuis aan de buis verstijfde van schrik en haalde pas weer adem toen hij voorzichtige bewegingen maakte om weer op te staan. Met een zware hersenschudding en een gebroken jukbeen belandde hij tussen de lakens van een ziekenhuisbed.
Zijn zeventien starts in de Tour is een record dat hij moet delen met de Amerikaan George Hincapie en de Australiër Stuart O’Grady. Hij heeft wel een ander record aan de Tour overgehouden dat hij niet hoeft te delen.
In 2013 was hij met zijn 41 jaren en 286 dagen de oudste deelnemer die ooit aan La Grande Boucle heeft deelgenomen. Een record dat op naam stond van de Portugees Joaquim Agostinho, die in 1983 zo’n negen maanden jonger was.
In datzelfde jaar maakte Jens bekend aan het eind van 2014 te gaan stoppen. Hij heeft dat laatste jaar vooral besteed aan de voorbereiding op een poging om het werelduurrrecord in handen te krijgen. Zowel hijzelf als zijn sponsor Trek lieten niets aan het toeval over om de poging te doen slagen. Het lukte en hij bracht het recird op 51 kilometer en 115 meter.
Ergens in zijn achterhoofd moet hij geweten hebben dat het een zinloze excercitie was omdat Bradley Wiggins ook bezig was met de voorbereiding. En nog een paar andere grote tijdrijders.
Hij was het record dan ook al snel weer kwijt, maar daar ging het hem vast niet om. Zijn naam staat in de lijst met grote kampioenen die de moed hadden het record aan te vallen, niet bang waren te falen en bereid waren een uur lang tot op de bodem van hun fysieke kracht te gaan.
Jens Voigt was een groot kampioen.

17-09-2016