Jef DEMUYSERE

Geboortedatum: 26 juli 1907
Geboorteland: België
Overleden op: † 30.04.1969

Joseph Demuysere zo moet een Vlaamse coureur heten, vind ik. Sjef of Jef en dan met zo'n mooie achternaam. Maurice De Simpelaere vind ik ook een mooie en Prosper Depredomme. Het zegt iets over de renner.
Niet dat Jef een meemuizer was, Maurice wat simpel en Prosper een veelbelovende stommeling, maar toch. Je hebt een beeld. Waar het Jef betreft klopt dat voor geen meter, want hij was een aanvaller.
Eentje die van alle markten thuis was. Voor een stevige klim kon je hem wakker maken en een sprintje ging hij niet uit de weg. Hij kon ook nog goed tijdrijden en met al die talenten had hij de Tour van 1929 kunnen winnen. Nee, moeten winnen!
Hij was nog maar 22 jaar en het was zijn debuut in de Ronde van Frankrijk. Maar hij ging gelijk met de grootsten mee, maar dat riep de wrevel op van de almachtige Tourdirecteur Henri Desgrange.
In plaats van loftuitingen kreeg Jefke een tijdstraf omdat hij wilde profiteren van het feit dat de geletruidrager, zijn landgenoot Maurice Dewaele, groen en geel van ellende op zijn fiets zat.
Het was in de slotweek en zonder die tijdstraf die Demuysere volstrekt onterecht aan zijn broek kreeg, zou Dewaele de Tour van 1929 niet gewonnen hebben. Hij zat doodziek en kotsend op zijn fiets toen zijn jonge landgenoot er vandoor ging.
Daartoe had de renner uit Wervik nabij Antwerpen het volste recht, want Dewaele was geen ploeggenoot. Maar Desgrange dacht daar anders over en de West-Vlaming werd door die tijdstraf in het klassement achteruit geworpen en beëindigde die Tour als derde.
Een mooie prestatie voor een pas 22-jarige debutant maar er had meer in gezeten. Twee jaar later werd hij tweede achter Antonin Magne. Met een tweede, een derde, een vierde en een achtste plaats is Jef Demuysere een van de beste vooroorlogse Tourrenners geweest, want in de Ronde van Italië bereikte hij ook nog twee maal als tweede het podium.
In de Tour won hij drie etappes en hij eindigde in vier Tourstarts 61 keer bij de eerste tien in een etappe. Dat betekent dat hij maar 27 keer in de top-tien verstek liet gaan. Of dat een record is weet ik niet, wel dat hij in 1934 winnaar was van Milaan-San Remo.
Het is een beetje schlemielig dat hij als groot ronderenner nooit een grote ronde heeft gewonnen. In Nederland noemen ze je dan al gauw de eeuwige tweede, maar in Vlaanderen worden ook deze net-niet coureurs nog jaren na hun dood vereerd.
Na zijn carrière begon hij in in de Zirkstraat van Wervik een fietsenwinkel, waar hij in de jaren vijftig ook de eerste bromfietsen verkocht. Hij overleed op 22 augustus 1969 en heeft dus niet meer meegemaakt dat er in 2007 ter gelegenheid van zijn honderdste geboortedag een standbeeld van hem werd onthuld. Zo doen Vlamingen dat.

26-07-2018