Jef van de VIJVER

Geboortedatum: 22 augustus 1915
Geboorteland: Nederland
Overleden op: † 20.02.2005

Jef van de Vijver werd geboren in Breda. Als vijftienjarige ging hij voor een rijksdaalder in de week op het kantoor van de chocoladefabriek Kwatta werken.
Daar ontdekte hij dat hij erg hard kon fietsen. Iedere zaterdagmiddag werden er wedstrijdjes georganiseerd voor het kantoorpersoneel. Op de openbare weg en op gewone fietsen.
Als er gesprint moest worden stond de winnaar van tevoren vast, want Jef was rap. Zo rap dat de rest het al na korte tijd niet leuk meer vond als hij van de partij was.
Jef had de smaak te pakken en hij werd wielrenner. In 1932 was hij voor het eerst te bewonderen op de wielerbaan van Ginniken. Daar trok hij de aandacht met zijn lange verwoestende machtsprint.
Na een jaar hard trainen en wedstrijden rijden werd hij amateursprintkampioen van Noord Brabant. In 1935 werd hij uitgezonden naar het WK in Brussel, waar hij derde werd achter de Duitser Merkens en Arie van Vliet.
Wat de beweegredenen zijn geweest is niet meer te achterhalen, maar hij werd in 1936 gepasseerd, voor zowel de Olympische Spelen van Berlijn als voor het WK in Zürich.
Wel mocht hij zijn gram halen bij de revanches. De sprintfinalisten van beide toernooien waren aanwezig, maar ze hadden geen schijn van kans tegen de getergde Brabander.
In 1937 was hij bij het WK in Kopenhagen ongenaakbaar en nadat hij in de finale de Fransman Pierre Georget had geklopt mocht hij voor het eerst de regenboogtrui aantrekken.
Op zijn verjaardag nota bene. Dat kampioenschap had nog even aan een zijden draadje gehangen, want bij de training was hij ernstig gevallen. Zijn zelfvertrouwen was weg.
Gelukkig kreeg hij vlak voor de start van zijn serie een telegram. 'Volhouden Jef, tanden op elkaar. Je moeder'. In het wereldkampioenschap van 1938 in Amsterdam bewees hij dat het allemaal geen toeval was. De Italiaan Bruno Loatti was kansloos.
Hij werd beroepsrenner en in het nationaal kampioenschap van 1939 werd hij tweede achter Van Vliet. Zijn optreden bij het WK duurde tot de kwartfinales, waarin hij door Poeske Scherens werd uitgeschakeld.
Dat was geen schande en iedereen was er van overtuigd dat zijn tijd nog wel zou komen. Daar is niet veel van terechtgekomen want de Tweede Wereldoorlog brak uit en de veelbelovende carrière ging als een nachtkaars uit.
In de oorlogsjaren werd hij nog drie keer derde in het nationaal kampioenschap, terwijl hij na de oorlog helemaal geen succes meer heeft behaald.
In 1946 is hij in Roosendaal een hotel-café-restaurant begonnen, dat hij met hard werken tot een succes heeft gemaakt. Van trainen kwam niet veel meer en zijn machtige sprint leek afgebot.
In 1954 dook zijn naam op als wielermanager en in de jaren zestig was hij nog een aantal jaren lid van de sportcommissie van de KNWU.
Hoe het nu met hem gaat*, is onbekend. Ondanks meerdere pogingen weigert de achtentachtigjarige ons te woord te staan. Niet uit onwil, zegt hij, maar hij heeft het te druk.

Uit Wielerhelden van Oranje 2003

*Jef van de Vijver is op 20 februari 2005 overleden. Hij werd 89 jaar.

22-08-2016