Jean-Jacques LAMBOLEY

Geboortedatum: 10 augustus 1920
Geboorteland: Frankrijk
Overleden op: † 20.07.1999

Zou er nog een plaats op aarde bestaan waarmee je nog indruk kunt maken door er naar toe te gaan. Mensen gaan tegenwoordig naar de verste bestemmingen alsof het niks is. Alleen Floortje maakt volgens mij nog indruk met haar reizen.
Als klein jongetje waren voor mij België en Frankrijk al landen waar je van droomde er ooit naar toe te mogen gaan. Mijn vakantie bestond in 1948 uit een weekje weg met de padvinderij naar IJmuiden en ik was een bevoorrecht persoon zei mijn moeder, want de meeste andere kinderen kenden de luxe van vakantie niet.
Van luxe heb ik niks gemerkt, want we verbleven in de duinen vlak achter het strand en we sliepen onder een meegebracht dekentje liggend op een paar handdoeken op de betonnen vloer van een door de Duitsers daar geplaatste bunker.
Het stierf er van de muggen en ander stekend ongedierte en na een paar dagen leken sommige jongetjes door al die bulten op miniatuur uitgaven van The Elephant Man.
Overal in het duinzand lagen nog de hulzen van de patronen die daar waren afgevuurd. Om de haverklap haalde je je been open aan er nog liggend roestig prikkeldraad. Idioot natuurlijk om daar kinderen te laten kamperen, maar er gebeurden wel meer gekke dingen in die tijd.
Een paar honderd meter verderop stond nog een kamp met padvindertjes. Dat zag er van afstand veel beter uit dan ons kampement. Keurige blauwe tentjes met blauw-wit-rode vlaggetjes. Op een dag stond ik oog in oog met een Frans jongetje met net zo’n welpenpetje op als ik.
Het was alsof ik een wezen van een andere planeet ontmoette. Hij zei iets, maar ik had geen idee wat. We deden er verder het zwijgen toe en keken elkaar alleen maar aan. Plotseling haalde hij een muntje uit zijn zak en gaf het mij. Ik begreep dat ik iets terug moest doen en gaf hem een Nederlandse stuiver.
Daarna keerden we ons allebei om en renden terug naar ons eigen kamp. Ik was op slag francofiel, hoewel ik dat woord natuurlijk niet kende. Ik werd nieuwsgierig naar dat land en kon er uren naar kijken in de grote atlas van mijn vader.
En toen werd een paar weken later Jean-Jacques Lamboley in het Olympisch Stadion van Amsterdam wereldkampioen achter grote motoren. Zo’n naam neem je op de tong en dat declameer je bijna. CHANCHAKLAMBOLIE!!!
Dat was nog eens wat anders dan Jan Pronk en Kees Bakker. Ik wist verder niets van deze Franse wielrenner, maar toen ik zijn naam zag staan in de Burgerlijke Stand van de Slogblog, voelde ik weer dat muntje in mijn kinderhand.
Jean-Jacques Lamboley, geboren op 10 augustus 1920, overleed vandaag precies achttien jaar geleden op 78-jarige leeftijd.

20-07-2017