Jan van DIJK

Geboortedatum: 4 februari 1936
Geboorteland: Nederland
Overleden op: † 20.06.2013

Jan van Dijk was in de jaren vijftig en zestig een veelzijdige wielrenner. Hij kon op de weg heel goed met de besten mee, was een zeer behoorlijke stayer en een hele goede veldrijder. De top heeft hij echter niet gehaald, maar dat was in die tijd sowieso moeilijk.
Hij had het gekund, want hij was een ontzettende doorzetter, maar hij kon niet kiezen. Als hij zich uitsluitend op het veldrijden had gericht dan had hij daarin wellicht de top gehaald. Maar specialiseren dat deed niemand in die tijd.
In januari 1965 won hij een veldrit in het Amsterdamse Bos en in het blad Wielersport schreven ze over hem: ‘Wie Van Dijk gadesloeg kwam onder de indruk van de stuurkunst en behendigheid die hij ten toon spreidde.’
Een paar weken later werd hij derde in het nationaal kampioenschap achter Cor Rutgers en Cock van der Hulst. Als stayer kon hij goed meekomen, maar stond hij nimmer op het podium bij het NK.
Zijn grootste verdienste als rolrijder is wellicht geweest dat hij zijn stayerfiets een keer uitleende aan Bert Boom. Om het een rondje of wat te proberen achter gangmaker Bruno Walrave. Na dat rondje kocht Boom zelf zo’n merkwaardige fiets en werd in 1969 wereldkampioen.
Zover heeft Jan van Dijk het niet gebracht en beroepsrenner is hij volgens mij niet geweest. Hij had voldoende zelfkennis om te weten dat hij daar – net als de meeste profs in die tijd – niet zou kunnen verdienen wat in de bloemenhandel mogelijk was.
Want daar meet een echte Lissenaar alles aan af. Toen hij stopte met wielrennen was het liedje Tulpen aus Amsterdam van Herman Emmink een grote hit in Duitsland en Jan begreep dat er bij onze Oosterburen goed geld was te verdienen. En dat was zo.
Toen ik hem voor het eerst ontmoette was hij al gepensioneerd, een charmante man die mooi kon vertellen over zijn jaren als wielrenner en in de bloemenhandel. Hij kwam op me over als een gesoigneerde oudere heer aan wie je zijn leeftijd niet afzag.
Hij zag er altijd uit om door een ringetje te halen en ik heb er eens bijgestaan toen hij zich een overhemd aanschafte. Dat vond hij, kritisch als hij was waar het mooie kleren betrof, een hele beslissing.
Er was na jaren van hard werken ook weer tijd om te fietsen en dat deed hij met veel passie en bijna iedere dag. Fietsen is gezond, maar je moet ook wel gezond blijven en dat heb je niet in de hand. Jan kreeg last van zijn hart en er volgde een zware operatie.
De oude wielrenner trok een stevig jasje uit, maar vocht zich terug op de fiets en beleefde nog vele mooie uren temidden van zijn vrienden van de Tacx-ploeg. Tot het die vrienden bij een etentje opviel dat Jan sommige van zijn fietsgabbers niet meer herkende.
Ze veronderstelden vol zorg het begin van dementie, maar in het ziekenhuis werd een tumor in zijn hoofd ontdekt dat het geheugenverlies verklaarde. Het gezwel moest eruit, maar toen de chirurg het had blootgelegd bleek verder opereren zinloos te zijn.
Er was geen keus voor de man die als wielrenner niet kon kiezen of hij verder zou gaan als wegrenner, stayer of veldrijder. Bijgekomen uit de narcose begreep hij dat er geen keus meer was. Op 20 juni 2013 bereikte Jan van Dijk op 77-jarige leeftijd de eindstreep.

20-06-2018