Jacques ANQUETIL

Geboortedatum: 8 januari 1934
Geboorteland: Frankrijk
Overleden op: † 18.11.1987

Vandaag precies 29 jaar geleden overleed op maar 53-jarige leeftijd, een van de grootste renners aller tijden. Jacques Anquetil, ik denk dat ik zijn naam voor het eerst tegenkwam in 1953.
Negentien jaar oud was hij nog maar en hij versloeg de hele internationale tijdritelite in de Grote Prijs Lugano. Er werd met ontzag over geschreven, want als je dat op je negentiende kunt dan ben je in principe een hele grote.
En dat is Maître Jacques ook ruimschoots geworden. Vijf Touroverwinningen, twee maal triomfator in de Giro en één maal de buit in de Vuelta. Ruim vijftig overwinningen in tijdritten.
Hij begon in het tijdperk Bobet, werd direct erkend als diens opvolger, maar kreeg te maken met een nog grotere tijdrijder: Roger Rivière.
In 1957 won hij al eens de Tour, maar pas van 1961 tot en met 1964 kon hij de zegereeks naar vijf doortrekken. Raymond Poulidor kwam op zijn pad en hij versloeg Poupou vele malen.
Maar de brave Raymond werd een volksheld en de koele rekenaar Monsieur Chrono moest het in populariteit ruimschoots tegen de man uit Limoges afleggen. Dat heeft hem diep geraakt.
Jacques Anquetil was vooral een wielerlegende, die wat dat betreft Fausto Coppi naar de kroon stak. De verhalen rond zijn persoon zijn talrijk en ze zijn nog allemaal waar ook, hoewel wellicht enigszins gechargeerd.
In sportief opzicht presteerde hij het eens om in de laatste etappe van de Dauphiné Liberé vanuit een hopeloze achterstand toe te slaan en de ronde te winnen.
Acht uur later stond hij honderden kilometers naar het westen aan de start van Bordeaux-Parijs en ook die monsterkoers won hij.
Maar zijn persoon was nog veel boeiender. Hij zat midden in de Tour rustig tot diep in de nacht te kaarten en dan vloeide de champagne rijkelijk. Als hij het op zijn heupen had dan at hij als toetje ook nog zijn lege glas op.
Zo’n zelfde glas dat je gevuld tot aan de rand op zijn rug kon zetten als hij aan het fietsen was. Geen druppel was er na aankomst uit verdwenen, hooguit was de inhoud iets verdampt door het brandende zonlicht.
Dan nog zijn merkwaardige gewoonte om bij het begin van een klim zijn bidon uit de houder op het frame te halen en in de achterzak van zijn shirt te stoppen. Dat scheelde gewicht beweerde hij.
En wat te zeggen van zijn ingewikkelde liefdesleven met vrouw, maîtresses, schoondochters, schoonmoeders en iedere vrouw die met hem het bed wilde delen. Een man over wie je niet uitgepraat raakt. Zeker niet als je Ab Geldermans heet.
Die sympathieke wielerpensionado uit Beverwijk, die een aantal jaren zijn meesterknecht was. Volgens Albertuuusse was Anquetil als renner door god zelf geschapen als de meest volmaakte wielrenner ooit.
Nog ieder jaar als ik in Frankrijk ben en tijdens de Tour mijn geliefde krant l’Équipe op sla, mis ik zijn vragenrubriek op pagina 2. Ik meen dat Jalabert dat nu doet, maar dat is niet hetzelfde.
De grote tijdrijder werd op veel te jonge leeftijd meegedeeld dat zijn tijdrit op aarde ten einde was.

18-11-2016