Jac van MEER

Geboortedatum: 18 mei 1958
Geboorteland: Nederland

Hoe zou de carrière van de toen 21-jarige Jac van Meer zijn verlopen als hij eind 1979 het contract had getekend dat Peter Post hem namens TI-Raleigh voorlegde? We zullen het nooit weten, maar de kans van slagen was zeker groter geweest dan de weg die hij daarna noodgedwongen in het profmilieu moest afleggen.
Hij was toen een topamateur die naar bondscoach Rini Wagtmans luisterde die hem graag nog een jaartje bij zijn amateurselectie wilde houden met het oog op de Olympische Spelen in Moskou. Dat moet je als sportman een keer hebben meegemaakt dacht Jakske. Hij won in het voorjaar de Omloop der Kempen en de Ronde van Limburg en werd Nederlands kampioen bij de amateurs.
Maar in Moskou kwam hij er in de Olympische wegwedstrijd niet aan te pas, vanwege de aanwezigheid van een stel opgevoerde brommers, zoals de bondscoach de uit het Oostblok stammende staatsamateurs noemde. De Nederlanders hadden geen schijn van kans, maar Jac had dat seizoen wel zijn marktwaarde opgevoerd. Dat zou Peter Post niet ontgaan zijn.
Jac rekende er dan ook een beetje op dat hij wel weer een aanbieding zou krijgen om bij TI-Raleigh prof te worden, maar dat viel tegen. De grote ploegbaas hield er niet van om een negatief antwoord te krijgen. Jaren later bij de begrafenis van Gerrie Knetemann werd er nog even gepraat. Toen zei Post, jammer dat het zo gelopen is, je was best wel een goede renner. Wat koop ik daarvoor?
De kleine renner uit Pindorp, zoals zijn geboorteplaats De Wouwse Plantage tot 1958 (zijn geboortejaar) heette was teleurgesteld, maar kon na zijn zinnen te hebben gezet op een verbintenis met de Belgisch/Nederlandse ploeg DAF Trucks alleen nog maar bij HB Alarm tekenen, een kleine ploeg waar sponsor Rody Hoogenboom zich, zonder verstand van zaken, nadrukkelijk met het technische beleid bemoeide.
Nadat hij zijn renners had verweten dat ze het in de Amstel Gold Race tegen de top van de wereld hadden laten afweten, omdat niemand van de ploeg het podium had gehaald of een rol van betekenis gespeeld voor de eindzege, liet Jac zijn teleurstelling over zoveel onbenul de vrije loop.
Er stond een journalist in de buurt die het verhaal direct publiceerde en de volgende dag werd de opvliegende dreumes, zoals een journalist hem eens omschreef, per aangetekend schrijven op non-actief gezet. Hij zat de rest van het jaar thuis.
Een jaar later reed hij voor De Gribaldy, de Franse burggraaf die jarenlang met zijn ploegen het afvoerputje was voor ontslagen profs bij andere ploegen. Hij werd er tussen allemaal Fransen niet geaccepteerd, terwijl die wel de Ier Sean Kelly accepteerden en zelfs aanbaden.
Terecht, want die verdiende het geld voor de bescheiden Skil-ploeg. Kelly had zich het lot van Jac aangetrokken en De Gribaldy en de andere renners in het begin van de Tour van 1985 voor de keus gesteld, dat Jac een volwaardig lid van de ploeg moest zijn of dat de zonder hem en zijn Hollandse vriend verder moest.
Het Franse smaldeel, maakte de juiste keus en gingen na afloop van de Tour met een leuk bedrag naar huis omdat King Kelly twee etappes had gewonnen en het puntenklassement op zijn naam had geschreven. Zo doen vedettes dat.
Skil fuseerde aan het eind van het seizoen met Skala en er ontstond een formatie van meer dan dertig renners, met als consequentie dat Jac maar weinig startgelegenheid kreeg en dus nauwelijks kansen om zich te laten zien. Om niet uit de boot te vallen had hij zijn ontslag aangevochten en de rechter had hem gelijk gegeven.
Daar maak je geen vrienden meet en met geen uitslag achter zijn naam werd zijn contract niet verlengd en kon hij alleen nog bij ploegjes terecht om kermiskoersen te rijden. Daar voelde hij zich te goed voor en hij besloot te stoppen.
Skala had een soort sociaal plan bedacht, want de gestopte wielrenner kon in Goes zetbaas worden van een Skala-winkel waar consumenten tv’s, videorecorders en andere consumentenelektronica kon huren. Hij vond het wel leuk, maar hapte gretig toe toen ene Wim Breukel hem een baan aanbood.
Breukel was eigenaar van een fietsenwinkel in Roosendaal en een groothandel in racefietsen, racefietsonderdelen en wielerkleding. Na enkele jaren kon hij de groothandel overnemen en die uitbouwen tot een bloeiende zaak, die hij met de naam Card Benelux enkele jaren geleden heeft verkocht aan Jacques Hanegraaf.
Sindsdien leeft Jac met zijn tweede vrouw als een in het leven geslaagde pensionado in het besef dat hij dit nooit voor elkaar had gekregen als hij niet met schade en schande het karakter van een profwielrenner had ontwikkeld. Iemand die niet in de jungle van het toenmalige profwielrennen ten onder is gegaan, maar steeds zijn eigen keuzes is blijven maken.
Jac van Meer viert vandaag zijn zestigste verjaardag en ik wens hem en zijn vrouw van harte nog vele gezonde jaren toe.

18-05-2018