Ingrid HARINGA

Geboortedatum: 11 juli 1964
Geboorteland: Nederland

Jaap Eden behaalde heel lang geleden vijf wereldtitels. Drie als schaatser en twee als wielrenner. Sindsdien zijn er meer atleten geweest, die in beide sporten succesvol waren, maar de prestatie van Eden is nooit geëvenaard.
Ingrid Haringa kwam nog het dichtste bij. Ook zij behaalde vijf wereldtitels, maar allemaal op de wielerbaan. Voor zij echter serieus met wielrennen begon was Ingrid een talentvol schaatster.
Op haar zestiende zat ze al bij de selectie van jong oranje en in 1989 werd zij vierde bij het wereldkampioenschap sprint voor dames op de Thialf-baan van Heerenveen.
Ingrid Haringa is geboren in Velsen in een warm gezin met drie kinderen. Op haar twintigste ging ze naar de politieschool en na haar eindexamen kwam ze in dienst bij de heilige hermandad in Heemstede.
Ze was met haar resolute optreden erg geschikt voor dat beroep en ze hoefde een lastig persoon alleen maar even doordringend aan te kijken om hem een toontje lager te doen zingen.
Op dezelfde manier intimideerde ze als topsportster ook haar tegenstandsters. In de normale omgang is Ingrid echter een spontane goedlachse meid, die het hart uitbundig op de tong heeft.
Als atlete was ze sterk en explosief en dat maakte haar geschikt voor de sprintnummers. Bij het schaatsen waren er in haar tijd nog geen aparte wereldkampioenschappen in die discipline.
Ze kon alleen haar hart ophalen op de Olympische spelen, waar medailles per afstand te verdienen waren. Ze ging in 1988 naar de winterspelen van Galgary maar daar kon ze nog niet met de besten wedijveren.
Pas in 1989 werd voor het eerst een specifiek WK voor snelle mannen en vrouwen gehouden en Ingrid eindigde met haar vierde plaats direct al als de beste Europese. Er zat meer in, dat was duidelijk.
In hetzelfde jaar bemerkte ze echter dat de intensieve schaatstrainingen slecht te combineren waren met haar baan. Het was een moeilijke beslissing die ze moest nemen en ze koos met bloedend hart uiteindelijk voor de politie.
Een veelbelovende schaatscarriere werd voortijdig afgebroken, terwijl er hoogtepunten in het verschiet lagen.
Vanaf 1986 was Ingrid in het bezit van een licentie van de KNWU om zich op de racefiets op het schaatsseizoen voor te bereiden. Ze vond dat fietsen erg leuk, zonder echt fanatiek te zijn. Het was toch maar bijzaak.
Toen ze verdere schaatssuccessen uit haar hoofd moest zetten, besloot ze serieus te gaan wielrennen. Ze ging veel harder trainen en ze werd al snel iemand waar rekening mee moest worden gehouden.
In de winter van 1990/`91 las ze een advertentie waarin damescoach Piet Hoekstra wielrensters opriep om het eens op de baan te proberen. Kort daarna mocht Ingrid haar mogelijkheden demonstreren op de Alkmaarse wielerbaan.
Na een paar rondjes wist ze het al: ze had haar bestemming in de wielersport gevonden. In 1991 werd ze bij de Nederlandse baankampioenschappen eerste op de sprint, tweede in de achtervolging en tweede in de puntenkoers. Op alle drie de nummers werd ze ingeschreven voor het WK in Stuttgart.
Er zal zelden iemand zo in een WK-toernooi hebben gedebuteerd als Ingrid Haringa. In de achtervolging was ze snel uitgeschakeld, maar in de sprint reed ze zowel letterlijk als figuurlijk zo snel mogelijk naar de regenboogtrui.
Het was gewoon sprinten, zoals ze dat op de schaats gewend was. Onder in de baan opende ze in een stevig tempo en zonder van haar lijn af te wijken spurtte ze in de tweede ronde zo hard als ze kon naar de finish. Zonder ook maar een manche te verliezen werd ze wereldkampioene.
Haar gebrek aan tactiek was opvallend. “Bovenin de baan rijden durf ik niet en als ik sur place ga staan dan val ik om”, zei ze stralend in haar regenboogtrui.
In de puntenkoers toonde ze meer tactisch vernuft. Ze concentreerde zich op de ontsnappingen en op de klassementen met dubbele punten en ze hield haar naaste belaagsters en het scorebord nauwlettend in de gaten.
Een valpartij dreigde nog roet in het eten te gooien, maar voor de mecanicien haar zadel recht had kunnen zetten zat ze er al weer op. De laatste sprint was beslissend en die won ze met overmacht. De tweede wereldtitel was binnen.
1992 was een Olympisch jaar en de verwachtingen waren hooggespannen. Het viel tegen, want in Barcelona reikte Ingrid slechts naar het brons in de puntenkoers. Bij het WK deed ze het beter door haar titel in die discipline te prolongeren.
Bij het sprinten hadden haar belangrijkste concurrenten, de Française Ballenger en de Duitse Neumann, inmiddels de methode gevonden om haar simpele strijdwijze af te troeven.
Ze werd daarna nog twee keer wereldkampioene op de puntenkoers en op dat nummer won ze ook nog een zilveren medaille bij de Olympische spelen van Atlanta. Ze was daar de enige wielrenster die twee medailles won, want ze behaalde ook nog brons op de sprint.
Met nog een hele reeks Nederlandse titels op haar naam beëindigde ze in 1997 haar rijkgelauwerde wielercarriere.
De KNWU maakte direct gretig gebruik van haar grote ervaring door haar in diverse coachfuncties met jonge wielrensters op pad te sturen. Een van haar pupillen was Mariëlle van Scheppingen, de vriendin van de schaatser Gianni Romme.
Gianni was uit de kernploeg gestapt omdat hij een privé-sponsor had gevonden. De Brabander was onder de indruk van de felle en enthousiaste aanpak van Haringa en hij vroeg Ingrid als coach.
Iedereen was toen al lang vergeten dat ze ook als schaatster aan topsport had gedaan en voor ze ook maar iets had kunnen laten zien, werd ze al weggeschreven. Het heeft slechts een jaar geduurd.
Ze traint en begeleidt nu nog jong vrouwelijk wielertalent als assistente van KNWU-bondscoach Egon van Kessel.
In haar woonplaats Tilburg heeft ze een baan bij de afdeling Veiligheidsmanagement van de plaatselijke brandweer. In die functie doet ze onder meer controles in de horeca en we zien haar direct voor ons. Alsof ze aan de start van het WK sprint staat.
Zwijgend en met een strenge, intimiderende blik kijkt ze naar een horeca-ondernemer, die tegen beter weten in bepleit dat het in zijn zaak toch echt niet brandgevaarlijk is. De man heeft geen schijn van kans.

Uit Wielerhelden van Oranje 2003

11-07-2016