Igor ASTARLOA ASCASIBAR

Geboortedatum: 29 maart 1976
Geboorteland: Spanje

Spanje is een van de grote wielerlanden en dat uit zich in de erelijsten van de grote wedstrijden op de UCI-kalender. Dat is niet altijd zo geweest, want in de jaren vijftig en zestig waren het de Franse, Italiaanse en Belgische renners die de dienst uitmaakten.
Spanje was in die tijd als wielernatie vergelijkbaar met Nederland en Zwitserland. Subtop met uitschieters. Dat kwam was Spanje betrof omdat de wedstrijden daar jarenlang vooral voor klimmers werden ontworpen. Van vlakke parcoursen en van tijdrijden moesten ze daar niets hebben. Pas in 1959 was er voor het eerst een Spaanse Tourwinnaar.
Dat was Federico Bahamontes, de Adelaar van Toledo, die eigenlijk alleen maar goed kon klimmen. Heel goed zelfs en een van de grootste klimmers aller tijden, maar hij verspeelde de winst bergop meestal weer in de afdaling, waar hij een broertje aan dood had.
Ook in de jaarlijkse strijd om de wereldtitel heeft het land jaren geen rol van betekenis gespeeld. Pas in 1995 meldde zich een Spaanse wereldkampioen. Dat was Abraham Olano die op een verschrikkelijk zwaar rondje in Colombia in de finale iedereen te slim af was.
Dat het land in negen jaar tijd vijf keer de wereldtitel zou behalen, hield toen nog niemand voor mogelijk. Maar het gebeurde wel, want na Olano volgde Oscar Freire en wel drie keer (1999, 2001 en 2004) en tussen zijn twee laatste titels in nog een.
Dat was de Bask Igor Astarloa Askasibar (op foto 2 samen met Freire) die in 2003 in het Canadese Hamilton de beste van de wereld werd. Misschien wel de onbekendste van de wereldkampioenen van de afgelopen twintig jaar, want zijn palmares is ondanks enkele mooie overwinningen niet erg lang.
Onbekend, maakt onbemind, maar toen we hem wat beter leerden kennen bleek hij een leuke en vriendelijke jongen, die van huis uit de nodige bescheidenheid heeft meegekregen. Hij is loyaal en trouw aan mensen en hij had er als renner veel moeite mee om op één dag meer het jaarsalaris te verdienen van iemand met een goede baan.
Hij relativeerde in interviews vrijwel alles en dat is zowel zijn grootste verdienste als zijn grootste tekortkoming. Qua talent en mogelijkheden was hij vergelijkbaar met Oscar Freire, maar waar Oscarito een geboren winnaar was zat bij Igor dat relativerende duiveltje tussen zijn oren.
Op beslissende momenten fluisterde die hem nog wel eens in dat er op de wereld heel veel dingen zijn die oneindig veel belangrijker zijn dan het winnen van een wielerkoers en dan ben je gezien.
Dat heeft veel invloed gehad op zijn carrière en zeker op zijn erelijst. Hij had alles wat een groot renner moet hebben, maar hij is geen vedette geworden. Zijn talent en tekortkomingen werden al door zijn eerste trainer ontdekt.
Dat was de Nederlander Kees van der Wereld, die na een succesvolle carrière als veldrijder als trainer in Spanje aan de gang ging en tal van latere kampioenen de weg naar de top heeft gewezen. Kees heeft hem technisch veel kunnen bijbrengen, maar was niet in staat hem over zich zelf heen te laten springen.
Wel is er een hechte band gebleven tussen de introverte Bask en de zoon van een begrafenisondernemer uit Nieuwkoop. Tijdens zijn jaren als toprenner hadden ze minstens één keer per maand telefonisch of persoonlijk contact.
Kees is als een vader geweest voor de renner die aan de Golf van Biskaye geboren werd en van Kees weet ik dat Igor droomde van de Amstel Gold Race. Dat was een koers die bijzonder goed bij zijn kwaliteiten paste, maar het is er niet van gekomen.
Het winnen van een klassieker is van zoveel details afhankelijk dat er bijna altijd wel iets misgaat. De Amstel Gold Race staat dus niet op zijn erelijst, maar de Waalse Pijl wel en daar is Igor net zo trots op als op zijn regenboogtrui.
Hij zal er vandaag weer over moeten vertellen als zijn familie zich in Huize Astarloa verzamelt om met de wereldkampioen van 2003 diens 42ste verjaardag te vieren.

29-03-2018