Huub SIJEN

Geboortedatum: 21 november 1918
Geboorteland: Nederland
Overleden op: † 20.02.1965

Hij kreeg van zijn ouders de naam Jacques, maar om onduidelijke redenen ging hij door het leven als Huub Sijen, geboren in Maastricht vandaag precies een eeuw geleden. Achttien jaar later debuteerde hij bij de profs met een onafhankelijkenlicentie.
Hij had veel talent, had veel inhoud en bergop kon hij goed mee. Hij was rustig en bleek in de wieg gelegd om een meer dat uitstekende rondenrenner te worden, maar de Tweede Wereldoorlog gooide roet in het eten.
Maar in het eendagswerk was hij ook niet kansloos, want dat bewees hij in 1939 toen hij achter de Belg Edmond De Lathouwer tweede werd in de Waalse Pijl. Hij mocht zich toen Nederlands kampioen der Onafhankelijken noemen.
Hij kon het goed vinden met zijn provinciegenoot Jan Lambrichs, die in 1939 als eerste Nederlander (achtste) in de Tour de France was geëindigd. Lambrichs werd daardoor een veelgevraagd coureur en nadat Huubke in april 1940 elfde was geworden in de Ronde van Vlaanderen, vertrok hij met Lambrichs naar de Ronde van Catalonië.
Al na de eerste dag mocht hij de leiderstrui aantrekken. Het was een etappe in twee delen. In de ochtendrit werd hij tweede en in de middag won hij het tweede deel. Een groot succes maar dat heeft het vaderland nooit bereikt.
In de vroege uren van zaterdag 10 mei waren de Duitse legers Nederland binnengevallen en de krantenredacties hadden die dag wel wat anders te doen dan over een Nederlandse wielrenner te berichten die in het verre Spanje de leiding had veroverd in zoiets als een wielerronde.
Nog diezelfde avond leverden zowel Sijen als Lambrichs hun rugnummers in en vertrokken ijlings richting Limburg. Ze bereikten hun geboortegrond pas maanden later, want onderweg vielen ze in handen van de dat deel van Frankrijk dat onder de foute Vichy-regering viel. Ze werden te werk gesteld in een munitiefabriek in Marseille.
Ze wisten te ontkomen en met vele omwegen Limburg te bereiken, waar ze met hun proflicentie weer aan wedstrijden mee gingen doen. Profwielrenners werden door de bezetter als artiesten gezien die het volk moesten vermaken en werden zodoende vrijgesteld van dwangarbeid in Duitsland.
Om verder in zijn levensonderhoud te voorzien, hielp Huub in het café van zijn ouders, smokkelde hij tijdens het trainen van alles en nog wat en reed hij regelmatig prijs in de schaarse koersjes die her en der nog in Nederland en België werden verreden.
Hij was in 1939 al in de Tour de France gestart maar door allerlei malheur het einde niet gehaald. In 1947 ging hij voor de tweede keer van start en haalde toen evenmin het einde. Ook in 1949 werd het niks en en moest hij in de zesde etappe opgeven.
In de Ronde van Catalonië van 1946 eindigde hij als derde op het podium en hij liet zijn klasse in die eerste naoorlogse jaren ook zien in de rondes van Romandië en van Nederland. Van zijn verdiende centjes kocht hij in Maastricht een buurtcafé en was daar meer mee bezig dan met zijn wielercarrière die hij in 1952 beëindigde.
Zijn inspanningen als kastelein hadden niet het gewenste resultaat, want de loop kwam maar niet in de zaak. Het gezin Sijen kon er maar ternauwernood van Leven en zo besloot hij de tent te verkopen en in Duitsland aan de slag te gaan als bouwvakker.
Dat heeft hij een aantal jaren gedaan tot de wederopbouw bij onze oosterburen zijn voltooiing naderde en hij steeds verder Duitsland in moest om er werk te vinden. Hij belegde zijn spaarcenten wederom in een café in het centrum van de Limburgse hoofdstad.
Dat liep beter maar lang heeft Huubke er niet van kunnen profiteren. Op 46-jarige leeftijd maakte een hartaanval een einde aan zijn leven. Hij heeft nog wel meegemaakt dat zijn zoon Jos een degelijke amateurrenner was, maar de successen van kleinzoon Danny aan het eind van de jaren negentig zowel op de racefiets als op de mountainbike is hem onthouden.
Jacques ‘Huub’ Sijen overleed op 20 februari 1965.

21-11-2018