Hennie KUIPER

Geboortedatum: 3 februari 1949
Geboorteland: Nederland

In juni 2015 organiseerde ik samen met internetboekhandelaar Martin Rus (Rus en niet Ros) het eerste Utrechtse Wielercafé. Omdat de beschikbare ruimte in de Oosterkerk in Zeist niet bijster groot was, hebben we onder andere via de Slogblog een oproep gedaan om te reserveren. Een van de eerste reserveringen kwam van ene H. Kuiper. Geen haar op ons beider hoofd ging er van uit dat dat Hennie Kuiper zou kunnen zijn, een van de grootste renners uit de vaderlandse wielerhistorie. Er zijn per slot van rekening meer hondjes die Fikkie heten.
Maar hij was het wel, zagen we toen hij met zijn zoon (een inwoner van Zeist) de zaal binnenstapte. Hij won gelijk het petje-op-petje-af spel en schonk de gewonnen – door Bioracer beschikbaar gestelde oranje KNWU-trui – genereus aan de mevrouw, die met een aantal andere dames uit mijn woonplaats de enkele jaren geleden ter ziele gegane 
Ronde van Zeist nieuw leven wil inblazen. Met op de trui uiteraard een zwierige handtekening van Hennie om de prijs bij een eventuele veiling nog wat op te drijven.
Dezelfde Hennie Kuiper viert vandaag zijn 67ste verjaardag en de reden dat ik hem als ‘de jarige van vandaag’ heb gekozen, is het feit dat hij als jongen de wielersport heeft aangegrepen om de man te worden die hij vandaag is. Een zeer gerespecteerd lid van de maatschappij. Iemand met gezag, empathie en flair. Dat was wel anders toen hij als klein Twents jongetje met de wielersport begon. Klein van stuk, een blozend koppie, tikkie verlegen en behept met een flinke stotter, stond hij bedeesd aan de start bij de nieuwelingen. Maar als het schot had geklonken viel alle schuchterheid van hem af.
Hij kon al jong afzien als een beest, een direct gevolg van zijn opvoeding. Geen kwaad woord over zijn lieve ouders, maar in zijn jeugd was het voor alle kinderen op de boerderij van Gerard Kuiper in het vlekje Deurningen, vlak bij Denekamp, al goed afzien. Ze moesten meehelpen. Twaalf kinderen zette hij met zijn vrouw Johanna op de wereld en vijf daarvan overleden al heel jong. Hoeveel weggestopt verdriet moet je als ouders hebben om de overige zeven vol liefde op te voeden en ze alles te geven wat in het beperkte vermogen lag. En wat heeft dit gedaan met het karakter van de overgebleven zeven?
Er waren nog veel meer tegenslagen waarmee Hennie en zijn broertjes en zusjes als kind te maken kregen, maar het sterkte hen als mens. Begrijpen deed de aanstaande wielrenner het niet, maar er groeide bij ieder verlies wel het besef dat je uit het leven moet halen wat er in zit. Geen dag verloren laten gaan, om ergens heel goed in te worden. En dat is hem gelukt, hij behoort met Zoetemelk, Raas en Knetemann tot het gouden kwartet van de vaderlandse wielerhistorie.
Hij overwon het stotteren en groeide uit tot een van de grootste wielrenners van zijn tijd. Hij was Olympisch kampioen en wereldkampioen, stond twee maal als op de één na beste op het erepodium van de Tour de France en won ook twee maal de zware bergetappe bovenop Alpe d’Huez, de Alpencol die hij samen met vier landgenoten tot ‘de Nederlandse berg’ maakte.
Toen hij zich realiseerde dat hij de Tour nooit zou winnen, verlegde hij zijn vizier naar het betere eendagswerk. De vijf meest vermaarde klassiekers wilde hij op zijn erelijst hebben. Alleen in die van Luik naar Bastogne en terug lukte het niet. Werd hij in 1980 eervol tweede achter een ontketende Bernard Hinault in de meest barre weersomstandigheden. Maar in de Ronde van Vlaanderen, die van Lombardije, Milaan-San-Remo lukte het wel. En natuurlijk ook in Parijs-Roubaix het absolute hoogtepunt van zijn carrière. Welke wielerliefhebber zal dat ooit vergeten?
Hennie is op velerlei gebied nog actief in de wielersport, maar niet meer in een hoofdrol. Hij zou een goede ploegleider zijn geweest, maar die carrière werd gedwarsboomd door Jim Ochowicz die hem bij de Amerikaanse Motorola-ploeg uit de ploegleiderswagen verdreef. Hennie had toen al een jonge Lance Armstrong naar een voorlopig hoogtepunt begeleidt, toen die in 1993 wereldkampioen werd. Het mocht niet zo zijn en zo verdween onze Goudkuip uit de schijnwerpers.
Hij geeft veel lezingen. Ik heb er enkele mogen bijwonen en ook dat doet hij heel goed. Hij weet te boeien, want zijn levensverhaal is er één van constant jezelf verbeteren en overwinnen. Hij is ook een winnaar, zelfs bij het petje-op-petje-af. Ik wens en gun hem nog vele jaren in goede gezondheid.

03-02-2016