Henk STEEVENS

Geboortedatum: 4 oktober 1931
Geboorteland: Nederland

Er wordt wel eens gedacht dat Henk Steevens de oudste nog levende Tourrenner is, maar dat is niet zo. Wies van Dongen senior (er was ook een Wies van Dongen junior) is 64 dagen ouder dan Henk.
De gedachte komt waarschijnlijk omdat Henk de enige nog levende renner is van de zo succesvolle Nederlandse Tourploeg die in 1953 het algemeen ploegenklassement in de Tour de France won.
Daar had Henk nauwelijks een aandeel in, want al na de zesde etappe kon hij naar huis. Hij was te jong aan het avontuur begonnen, was niet goed voorbereid en had zich laten ompraten door de gouden bergen die Kees Pellenaars in het vooruitzicht stelde.
Toen die er niet bleken te zijn, ging zijn carrière bij de beroepsrenners als een nachtkaars uit. Henk was niet voor de wielersport verloren, want hij leidde jarenlang succesvolle amateurploegen als Ovis Roggebrood en Driessen-Optilon.
Later is hij nog enkele jaren tweede ploegleider geweest bij TVM. De eerste ploegleider was natuurlijk Cees Priem en die ploeg is in de jaren negentig heel succesvol geweest met renners als Blijlevens, Knaven, Voskamp, Hoffman en anderen.
Henk was een menselijke empathische ploegleider en bracht jongens naar de profrangen als René Pijnen, Peter Winnen, Johan Lammerts, Jo Maas en niet te vergeten zijn kleine broertje, Harry Steevens, de Witte van Elsloo.
Harry was de derde Steevens die aan wielrennen deed, want tussen Henk en Harry zat nog Leo, ook zo’n succesvolle klepper in de jaren vijftig toen er in het bronsgroen eikenhout het ene na het andere talent werd geboren.
Ik heb Henk persoonlijk leren kennen bij het Nederlands kampioenschap in Landgraaf, ik dacht in 1910. Hij was daar met Jan Nolten en ik heb een uurtje gezellig met ze zitten praten. Jan kon na een herseninfarct niet meer zo goed uit zijn woorden komen, maar Henk maakte steeds duidelijk wat Jan bedoelde.
Hij had het toen niet makkelijk, vertelde hij, tobde dagelijks met zijn demente echtgenote die hij helemaal verzorgde. Toen ze op het laatst werd opgenomen omdat het thuis niet meer kon, ging hij na het ontbijt met de discipline van een wielrenner iedere dag naar het verpleeghuis.
Hij was er elke dag om alles voor haar te doen wat nodig was. Het was zwaar en hoewel ziek van verdriet, was hij toch opgelucht toen ze was overleden. Er viel letterlijk een last van hem af.
In juli kwam ik hem weer tegen in Valkenburg, waar Wiel Verheesen zijn boek presenteerde. Het was bloedheet die dag in dat café waar alle Limburgse Tourrenners waren verzameld voor hun Wiel, de menselijke wielerjournalist die vele jaren met ze was opgetrokken.
Henk liep er te stralen, heeft een lieve vriendin, geniet van het leven en ik wens hem vandaag op zijn 86ste verjaardag een fijne dag toe.
Ik ga hem straks even bellen, Henk de enige nog levende van die fameuze Tourploeg uit 1953 waar ik als jongen van dertien zo intens van heb genoten.

04-10-2017